Anielskie duety

Jako wspomnienie lata - w kolorze lawendy...

... lub jako zapowiedź zimy - w kolorach ziemi.

Cień

Jest w cieniu jakiś rytm.
Geometria.
Wypukłość i wklęsłość.
Jest i takie jakieś bezpieczeństwo i przewidywalność. Przynajmniej co do kierunku, skąd pada światło i dokąd się wybiera.

Kobieta to też mężczyzna, tyle że z jajami

Gdy pewnego pięknego dnia te słowa wypowiedziała w audycji Artura Andrusa w radiowej Trójce Maria Czubaszek, pomyślałam sobie:

"O!"
"Oooooo!!!"
"Oooooo, samo sedno!!!"

I odtąd pani Maria stała się moim wieszczem. A nawet wiestrzem. Nie zawsze zgadzam się z jej poglądami. Boże  broń! Jednak to, co pisze lub mówi, staram się zauważyć i wyłuskać sens ze słów gąszczu (gąszcza? Chyba jednak gąszczu).

I tak oto dziś rano na portalu społecznościowym (którego tu nie zareklamuję, dopóki mi nie zapłaci), znalazłam link do artykułu w portalu plotkarskim (którego też nie zareklamuję, zważywszy na powyższe), na którym to portalu pani Maria mówi tak:

- Jest to tak ogłupiający program, że po prostu nie można wbijać w głowę kobietom, że właściwy cel życia każdej kobiety to jest wypucowany dom... żeby się lśnił, przepraszam, jak psu jaja!

Ostro,  ale popieram.  
Z początku nie bardzo wiedziałam, jakiż to program Maryjanna miała na myśli, dopóki nie podrążyłam tematu.
Wypowiedź dotyczy audycji  "Perfekcyjna pani domu". Tak wyczytałam w artykule. 
Nigdy programu nie widziałam, nie wiem, kto to jest Małgorzata Rozenek (gospodyni audycji), ale już baby nie lubię. 
I nie sprzątam dziś, w ramach solidaryzacji z Czubaszek-Moim-Wieszczem i w ramach protestu przeciw hegemonii wielkich koncerów mediowych, ich próbie wywierania nacisku na moją wolną wolę, mój sposób postrzegania świata i moje niepodważalne prawo do bałaganu we własnym domu!!!

Jutro posprzątam....

Mickiewiczowi już dziękujemy

Gdy wczoraj zobaczyłam to zdjęcie przewijające się w profilach moich znajomych na fejsbuku, przypomniałam sobie, że to już rok... Oczka mi powilgotniały na myśl, że  ten czas tak szybko leci. 
I choć serialu "M jak miałkość" nie oglądam już od jakiś trzydziestu pięciu lat, to za sprawą społecznościowych portali jestem w miarę na bieżąco.

Niedawno mój własny rodzony syn oświadczył, że on  serial "M jak mdłość" ogląda systematycznie i z uwagą.
Mój wszystko-wiedzący-o-filmowym-świecie syn!
Mało tego: mój uczący-się-na-kierunku-kulturoznawczym syn!
I tego również nie dość: mój stały-bywalec-festiwalu-T-mobile-nowe-horyzonty syn!
Zgroza!!!

Na dowód, że nie kłamie, wyrecytował właśnie datę śmierci Hanki Mostowiak i parę jeszcze innych szczegółów z życia bohaterów. Takie tandetne przykłady erudycji prawie nigdy mi nie imponują, więc i w tym przypadku wydało mi się to bardzo podpadające. Bo, że młodzian wyrafinowane kino skandynawskie oraz takież samo dalekowschodnie pilnie śledzi i jest jego koneserem, wiem nie od dziś, ale żeby zaraz "M jak mglistość"?!  Takowoż  w zażyłość pana syna z Mostowiakami  za  bardzo nie uwierzyłam. Mrugnęłam mu jednym okiem na znak, że złapałam ten żart i z błyskotliwością typową dla Kasi Cichopek - sexy-mamy skonstatowałam:.

- Ok, datę śmierci Hanki znasz i to robi na mnie wrażenie, przyznaję. A datę śmierci Mickiewicza?
- Mickiewicza?!?! On tam nie grał! - odparł młodzian.
Śmiałam się przez cały wieczór. Rośnie mi nowy mistrz ciętej riposty. 

I tak oto żegnam się z Wami dziś
Nieutulona w żalu
Maryla Wereszczakówna

Dzień motyla

Jeżeli zdarza się nam taki dzień jak dziś, że od rana wszystko wali się człowiekowi na głowę, mówimy z siostrą moją sanocką, że mamy dzień motyla. Może nie będę tu szerzej wyjaśniać, skąd ta nazwa, bo zaraz  musiałabym  przepraszać wszystkich językowych purytan.  Podam za to sznureczek, więc jeśli ktoś jest bardzo dociekliwy lub chciałby podpiąć się  do naszej nomenklatury, to proszę bardzo:

Oto motylek dla tych co dociekliwszych i niezbyt przewrażliwionych słuchowo!

A okazji do   używania słów o niechlubnej proweniencji miałam ja dziś sporo -  że już nawet nie będę narzekać na pogodę, choć wszyscy naokoło utyskują. I im się wcale nie dziwię, bo co to w ogóle jest? Ani to deszcz, ani to nie-deszcz. Jeśli nie weźmiesz parasola, to zamokniesz z każdej strony. Ale i wziąć parasol do takiego deszczu-nie-deszczu to chyba wstyd i w ogóle wiocha. Zresztą jak ja się muszę z tym moim wielkim parasolem prezentować - ja, która żadnej ulewy się nie boi, która kulom się nie kłania, która prężnymi stopy depcze chmury i palce rani o szczyt Tatr? No jak? Mnie ten deszcz więc po prostu wnerwia, bo mi włosy skręca, a ja nie chcę. I w tym  to ja się szczególnie nie różnię od każdej statystycznej kobiety, która chodzi po tej ziemi. Jeśli chodzi o włosy oraz biust, wszystkie jesteśmy takie same.  Natura serwuje nam wszystko odwrotnie do tego, czego byśmy od niej oczekiwały. Tak więc ja bym chciała mieć włosy proste, a przy takiej wilgoci, no to wiadomo. Ale nie brnijmy w to, bo to śliski teren...

Jedyne pocieszenie w tej wodzie z nieba jest takie, że miasto w mokrych nawierzchniach brukowanych strzegomską kostką granitową wygląda wprost bajecznie. Aż by się jakaś śliczna, kiczowata fotka prosiła, na której miasto przegląda się w ulicy jak w lustrze, uliczne światła się rozmazują, a po chodnikach tańczą psychodeliczne cienie. I mam ja na dysku takie fotki. Mój dysk się wręcz ugina pod podobnymi ujęciami, bo przecież mam je w ilościach hurtowych  na każdą możliwą okazję, ale pewna  Iga (witam Cię, Igo, kimkolwiek jesteś i gdziekolwiek  mieszkasz:) uskarżała się, że tu aż mdli od jesiennych widoczków. A że na to samo uskarżał się również Mąż-Żony-Pana-Marcina-Z-Poprzedniego-Postu, więc krajobrazowych fotek aż do kolejnych śniegów nie będzie.  Trzeba słuchać głosu ludu!

Wspomniany deszcz to jednak jeszcze pikuś w porównaniu do tego, co otrzymałam na zebraniu rodziców podsumowującym osiągnięcia uczniów od września do teraz. Słowo daję,  gdy otrzymałam do ręki kartkę z ocenami mojej malutkiej Oliśki, w ciągu sekundy odtworzył mi się w pamięci cały słownik wyrażeń z "fuck".  I choć pan rzecznik od praw dziecka również ze Świdnicy pochodzi, to  obawiam się, że dziś jego macki z Warszawy do rodzinnego miasta mogą nie sięgnąć. Oj, miej mnie w opiece, mateńko przenajświętsza, jak tylko to dziewczę dziś do domu wróci.  Własnoręcznie jej woreczki z grochem do klęczenia uszyję. Przyłożę się i wykończę jakościowo przykładnie, jak mnie kiedyś w szkole dla panien nauczono. Wszak kara za niesubordynację  musi być nieunikniona.

A na dobicie jeszcze to: pani wychowawczyni rzeczonej Oliśki rozprawia na temat zbliżających się świąt i planowanej klasowej wigilii. Kwieciście i z epitetem w każdym zdaniu mówi, jak to fajnie budować tradycję, jak się dzieci cieszą, jak to ich uczy i czego dobrego uczy. I takie tam... "Dobrze byłoby czymś słodkim zastawić klasowy  stół" - peroruje. Co do tego wszyscy rodzice byliśmy zgodni. Wszyscy tak samo kiwaliśmy głowami, gapiąc się tępo w podłogę, aby niczyj wzrok choć na chwilę nie skrzyżował się ze wzrokiem wychowawczyni, bowiem każdy był świadomy, z czym takie zagajenie się wiąże. I wówczas, gdy tak namiętnie kontemplowałam jakość i deseń klasowego linoleum, usłyszałam, że zostaję wywołana do tablicy:

- Pani Beatko, Ola chwaliła się, że pani świetnie piecze...

"Nie, nie, nie!!!" - wykrzyczało w myśli moje zbulwersowane i zgwałcone wewnętrzne JA.
"Błagam, tylko nie w grudniu! Przecież ja mam teraz szczyt sezonu, roboty na 14 godzin dziennie, samotnie wychowuję dziecko, daleko mamy do szkoły, mieszkamy na trzecim piętrze itd. itd." - krzyczało dalej niemo moje wewnętrzne JA.
"W styczniu - proszę  bardzo, ale do końca grudnia - NO  FUCKING  WAY!" - mówiłam, że jestem mocna w wyrażeniach z "fuck".
A że ja wyjątkowo asertywna jestem, powiedziałam cichutko i nieśmiało:
- Jasne. Nie ma problemu. Co ma być? Z owocami? Z kruszonką? Drożdżowe, sernikowe czy biszkoptowe? A może z galaretką?

Chyba dziś przegięłam z tymi wyrazami. Taki dzień!...

Post scriptum do komentarzy

Ostatnio zdarzyło mi się usunąć kilka komentarzy. Osoby komentujące mogą czuć się tymi manipulacjami rozczarowane i zawiedzione. Nie biorę jednak pod uwagę uczuć osób, które czynią tu sobie okazje do wyrównywania prywatnych porachunków i czynienia złośliwości, czy też  snucia insynuacji  pod adresem moim lub kogokolwiek innego, a nie mają przy tym ochoty ani odwagi się podpisać.

Czuję się związana z człowiekiem, na którym bardzo mi zależy. Jeśli ta bliska mi osoba którymś z komentarzy poczuje się urażona, również go usunę.

Mam świadomość, że publikując teksty  prowokuję pewne zachowania.  Wolałabym jednak prowokować Was wszystkich do pozytywnej i nieagresywnej dyskusji i wymiany doświadczeń.

Dlatego, Drogi czytelniku, cieszę się, że masz ochotę tu wyrazić swoje uwagi. Rób to jednak mając na uwagę powyższe, szanując przy tym moją osobę oraz innych gości tej strony.

Alleluja!!!

Kochani!

Kochani!

Zaczynam w ten nietypowy dla mnie sposób, bo przeczytałam dziś w nocy, że tak jest grzecznie i z szacunkiem. No i że robią tak wszystkie szanujące się blogerki.  Przeleciałam się i po kilku blogach, które systematycznie odwiedzam i przyznam się szczerze, że jakoś to umykało mojej uwadze, ale rzeczywiście tak jest. Piszemy "kochani" i już czujemy się zaznajomieni. Możemy pouczać, napominać, prawić osobiste uwagi lub wypytywać o Wasze osobiste gusta, upodobania i animozje. Dla mnie jednak to słowo - przynajmniej pisane na blogu (moim!) jest tak samo ciepłe, jak maska mojego samochodu, który od dwóch miesięcy stoi nieruszany na przydomowym parkingu. Dlatego pewnie będzie to jedyny post, który tak zaczęłam.

Tak więc... Kochani!!!
Tak mnie dziś łeb napieprza, że jeszcze takiego cud-specyfiku nie wymyślili, który by mi pomógł. Są ludzie, których boli głowa (ci bardziej uprzywilejowani, co mają wygląd i pieniądze). Mnie po prostu napieprza.  Patrzenie na światło sprawia mi przykrość, pić mi się ciągle chce i nawet stąpanie sąsiada nad głową wydaje mi się bardziej głośne i trudniejsze do zniesienia niż zazwyczaj. A z tego względu, że w literaturze jestem dość obeznana, te objawy powinny mi dać do myślenia.  I dają! Nagle zamiłowanie do surowego mięsa przestaje mnie dziwić, a i przyjemność płynąca ze spacerowania po cmentarzach też wydaje się być usankcjonowana.

Jakby nie było dość tych okropności przypadających na jeden dzień,  pan Marcin (Mąż-Żony-Pana-Marcina-Z-Poprzedniego-Postu) napisał wczoraj, że smęcę i że już od tego pisania o jesieni ma pewne odruchy.
Tak więc Panie Marcinie! Kochany! (aby stała się zadość odpowiednim i grzecznym powitaniom Wszystkich-Szanujących-Się-Blogerek) postanawiam się poprawić. Nie będę smęcić, choć świat mi się wali na głowę (stąd ten ból pewnie od świtu). Takie postanowienie niniejszym poczynam.

A że moje postanowienia są już pewnie przyzwyczajone, że ich prawie nigdy nie wypełniam (przynajmniej tych, które nie dotyczą bezpośrednio i w całej rozciągłości mojej egzystencji), to nie będą zdziwione, gdy i tym razem rzucę je sobie w eter, nic sobie z tego nie robiąc. Przynajmniej nie będzie  potem zaskoczenia. Po co komu serwować taki stres (choćby nawet własnym postanowieniom)?  Niech przynajmniej one wiedzą, na czym stoją.

Ale żeby choć chwilowo oczekiwaniom Męża-Żony-Pana-Marcina stała się zadość, posyłam Panu pieśń, przy której się ostatnio uśmiechnęłam.  Niech się Panu darzy dziś i o jeden dzień dłużej. Potem się zobaczy...

Złota pięćdziesiątka

Wczoraj był wielki dzień: oglądałam telewizję!
Powód dla tego incydentu był również wielki: pięćdziesiąte urodziny Trójki.
Tej radiowej!
Tej mojej!
Tej ukochanej!

Siedzę więc sobie dziś i myślę, jak bardzo to radio wpływa na mnie. Jak mnie bawi, jak mi rozszerza horyzonty, w jaki sposób i  do czego  inspiruje, jak uświadamia, jak wzrusza, jak ośmiela...

No więc jak mnie bawi?
Poprzez satyryczny komentarz rzeczywistości. Absolutnym mistrzem w tej dziedzinie jest Piotr Bukartyk, który w każdy piątkowy poranek przychodzi z tekstem, który niejednokrotnie jest komentarzem wydarzeń z ubiegłego tygodnia.

Bawi też przez odpowiedni dystans do siebie, jaki wykazują niejednokrotnie trójkowi dziennikarze.
W pamięci przywołuję chwilę, gdy na antenie powiedziano, że na stronie internetowej Trójki można obejrzeć zdjęcie Piotra Barona w stroju Adama.  Po takim dictum nie było chyba słuchacza, który nie zechciałby zobaczyć tego na własne oczy. I to najlepiej natychmiast. Strona powiesiła się raz-dwa wskutek pandemii wejść ciekawskich słuchaczy, więc ja swoje spotkanie z Baronem w stroju adamowym mogłam odbyć dopiero trzy dni później. Do dziś śmieję się do rozpuku, gdy patrzę na tę fotografię.
Śmieję się przy rozmowach telefonicznych na linii Kuba Strzyczkowski (Polska) - Marek Wałkuski (Waszyngton). W ich plan napadu na bank czuję się osobiście zaangażowana. Gdy nauczę się dziergać na szydełku, własnoręcznie zrobię im kominiarki:

No a inspiracje???

Że wspomnę tylko o tych ostatnich, najświeższych:
zauroczył mnie Etgar Keret - jego zwariowane opowiadania oraz najwęższy dom świata, który powstaje w Warszawie;
zawarłam bliższą znajomość z wydawnictwem "Carta blanka". Zaczęło się od wieczorów przy "Lalkach w ogniu". No i poszło... Obecnie czytam kolejną książkę tej podróżniczej serii i cieszę się, że końca kolekcji  nie widać;
podobają mi się rozmowy z twórcami muzyki - kompozytorami, wykonawcami, menagerami zespołów. Ostatnio moje uczucia posłałam w kierunku Grzecha Piotrowskiego i jego World Orchestry. Pan Grzech jest dyrygentem, skupia wokół siebie instrumentalistów  i wokalistów z całego świata. Tworzona przez nich muzyka jest muzyką improwizacyjną. Ale jaką???!!! Trzeba posłuchać. I należało słyszeć, jak on o tym opowiada.
O Idanie Raichelu chyba już wspominać nie powinnam, bo było tu już sporo o nim. Fascynacja tym artystą zaczęła się w audycji "Muzyczna sjesta". Na jego koncert pojechałam do Berlina... Pożyczonym samochodem!!!

Jak Trójka mnie uświadamia? Dużo można by pisać. Ostatnio na przykład zanotowałam sobie zdanie, jakie usłyszałam na antenie:

"Rozczarowania należy palić, a nie balsamować. Natomiast smutek trzeba w sobie organizować i nim zarządzać."

Nie wiem jeszcze, jak tego dokonać, jak przyswoić i wdrożyć te wiedzę. Podoba mi się jednak na tyle, że zamierzam to mądre zdanie w swojej głowie przepracować.

A wzruszenia?
Codziennie - przy okazji redaktorskich zachwytów nad słowem i nutą; za czynienie najważniejszym newsem dnia wydarzeń ważnych dla pojedynczego słuchacza; za publiczne witanie nowych odbioirców (tych  świeżo narodzonych, o czym donoszą świeżo upieczeni rodzice). Ale chyba najbardziej wzruszam się podczas grudniowych licytacji przedmiotów (licytacje na rzecz dzieci z rodzinnych domów dziecka). Płakałam ze śmiechu i wzruszenia dwa lata temu, gdy  "NIC OD WAŁKUSKIEGO" wylicytowano za tysiące złotych. Płakałam i rok temu, gdy za podobne kwoty licytowano "COŚ OD WAŁKUSKIEGO" oraz "COŚ INNEGO OD KOGOŚ INNEGO". Kto słuchał, ten wie... Do tegorocznych licytacji aż boję się przysiadać.

Osobiste  koneksje?
Pamiętam, gdy pewnego dnia urwałam się z imprezy i biegłam do domu, aby zdążyć  na wieczorną audycję poświęconą blogosferze. Zaproszony został pisarz i badacz (Philippe Lejeune), który dokonał próby porównania jakościowego dzisiejszych blogów z dawną działalnością pamiętnikarską. Wysnuł tezę, że teksty drukowane w formie pamiętników pisanych miały nieporównywalnie wyższą jakość  w porównaniu z dzisiejszymi blogowymi publikacjami. Pozwoliłam sobie wyrazić sprzeciw na antenie. Poparłam argumentami. Wypowiedź przypadła do gustu prowadzącemu audycję. Czy się autor tezy z moimi argumentami zgodził, czy nie, tego niestety nie dane mi było się nigdy dowiedzieć. Pamiątką po tym doświadczeniu jest książka tegoż pisarza pt. "Drogi zeszycie... Drogi ekranie", która przyszła z redakcji.  Kopertę z pieczątką Trójki przechowuję w kufrze ze skarbami do dziś.

Mocne postanowienie, które zapewne zaraz złamię

Tak sobie myślę, że chyba powinnam mniej uprawiać tu tego słownego pitu-pitu. W końcu to blog o szyciu miał być w swoich założeniach. I o tkaninach.

A dzisiejsza tkanina niezwykłej wprost urody. Zachwyciła mnie tym bardziej, że gdy była jeszcze w całości wyglądała zupełnie niepozornie. To było dla mnie miłe zaskoczenie.

Brudne myśli i niecne zamiary

Nie będę owijać w bawełnę i robić z siebie niewiniątka. Nieczyste myśli związane z tą tkaniną obudziły się we mnie już w momencie, gdy wzięłam ją w ręce, szukając kremowej bawełny o miękkim splocie w przepastnym koszu z resztkami.  W jednej sekundzie stanął mi przed oczami obraz samotnej singielki, którą trzymam w domowej szafie. Doczekała się bidulka. Po miesiącach niepewnych ruchów w stylu "chciałabym, a boję się" wreszcie będzie wyswatana.

Decyzja podjęta: tkanina pojedzie ze mną do domu. Cel matrymonialny!

Ona: delikatna bawełna z niewielką domieszką sztucznych włókien, w kolorze delikatnej śmietanki, o wyrazistym kwiatowym wzorze. Z usposobienia domatorka z nieposkromioną wyobraźnią i dużym temperamentem. Gadatliwa, ale nie krzykliwa.  Chętnie zawarłaby znajomość z partnerem, który będzie gotów docenić jej powab i wydobyć ukryty urok, który z wrodzonej nieśmiałości ukrywa przed  światem.

On: gęsty splot bawełniano-syntetyczny w kolorze śmietankowym, w drobny prążek. Inteligentny i z klasą. Dobrze wykształcony i mający dobre maniery, bez kompleksów. Opanowany i dystyngowany. Bez nałogów i złych przyzwyczajeń.  Poważnie traktuje powierzone obowiązki, stanowi oparcie w trudnych chwilach. Ewentualnej partnerce pozwoli przy sobie zakwitnąć, dobrze zaprezentuje ją w towarzystwie. Tego związku kwiatowa panienka nie będzie musiała się wstydzić.

Razem stworzą związek idealny z zaangażowaniem wypełniający założenia polityki prorodzinnej naszego kraju.  Będzie z tego tuzin dzieciaków.

Gdyby tej tkaniny było więcej, obiecywałabym sobie w wyniku tego związku uzyskanie znaczących korzyści majątkowych. Ale nie zawsze jest świętego Jana. Trzeba się cieszyć tym, co się ma. Z 70 cm pasków i 1,50 m tkaniny w róże powstało, co następuje:

No i kilka drobiazgów na stół: koszyk na pieczywo, kwiecisty obrus i obrączki na serwetki.