Dla Oliwii

Zamówienie ekspresowe. Z nostalgicznym nadrukiem. Z romantycznym detalem. Z nutą lawendy. Jak to zwykle u mnie...

Mam nowego chłopaka

Od razu się tłumaczę, że ten tytuł to tylko  i wyłącznie ze względów komercyjnych, bo zakładam, że treści z półki z napisem "damsko-męskie" cieszą się większą popularnością niż te  z półki z napisem "męsko-męskie" albo "damsko-damskie", z których z resztą w naszym tolerancyjnym kraju są same kłopoty.

Choć jednak coś jest na rzeczy z tym chłopakiem.  Ale zanim o tym, napomknę tylko, że na pomysł, aby dziś o tym tu szerzej napisać, natchnęła mnie pani Szmajdzińska, która odwiedziła niedawno moje miasto, odbywając rundkę po kraju i uświadamiając społeczeństwo na temat tego, jak wiele szkody  wyrządza nam mowa nienawiści polskiej sceny politycznej. Od razu powiem, że nie żywię szczególnych sympatii ani skonkretyzowanych antypatii w tym względzie. Staram się być apolityczna, jeśli to w ogóle możliwe. Dodam nawet, że od czasu, jak doszłam do wniosku, że mój głos ze względów statystycznych jest prawie że nieuzasadniony i waży niewiele - prawie tyle co nic, przestałam głosować, a cały ten sejmowo-rządowy bajzel mi zwisa, a nawet powiewa.  Do akcji wspomnianej pani ustawiam się  jednak jeżem, bo wiadomo powszechnie, że jeszcze nigdy nikomu nie udało się uciszyć gawiedzi, wykrzykując w głos słowo "CIIIIIIISZAAAAA!".

Skoro więc język nienawiści, jak i każdy inny język mówiony, bywa zawodny, najlepiej przerzucić się na bodylengłydż.
I tak oto płynnie przeskakuję na temat, który zagaiłam nieśmiało w tytule. Swój bodylengłydż trenuję właśnie w kontaktach  z mężczyzną, który w opowiadaniu dzisiejszym awansował właśnie na "Mojego Nowego Chłopaka".

Rzeczony pan to genaralnie nie mój target. Ani wiekowo, ani wzrostowo. Wagowo - rozwinięcie tegoż pominę, bo to już wpędziłoby mnie w poważniejszą deprechę. Na włosach siwiuteńki jak gołąbek, co mężczyźnie akurat niczego nie ujmuje. Ma wąs, do czego mam  słabość z racji podobieństwa  takich wąsaczy do ukochanego taty. Sentyment do bujnego wąsa pryska jednak, gdy uruchamia się wyobraźnia i wizualizuje mi obraz takiego - podczas jedzenia zupy mlecznej, albo co gorsza całowania. Zgroza!!!

Wzrost go również dyskwalifikuje jako potencjalnego kandydata na kandydata. Ja po prostu nie lubię niskich facetów. Wolę zadzierać głowę do góry, jak z nimi gadam i panowie, za którymi chowa się słońce i ciemnieje niebo, gdy się zbliżają, wygrywają ewentualny wyścig po laury o trzy długości.  Dlatego niski pan generalnie i potencjalnie jest u mnie przegrany już na starcie. A niski z małą stopą, to już ogóle.  Kiedyś, gdy byłam jeszcze małym chłopcem i rozpatrywałam ewentualne kandydatury do "z kimś chodzenia", to jeśli kandydat na kandydata miał dużego buta, takiego że mogłam do niego włożyć swoją stopę w moim własnym obuwiu, to mógł to być dla mnie jeden z argumentów przemawiających "za". Oczywiście nie jedyny, ale jednak z tych istotnych, bez którego nie ruszyliśmy dalej z miejsca.

Mój Nowy Chłopak ma jednak pewne plusy - jego oczy zawsze się śmieją, czym mnie pozytywnie nastraja z samego patrzenia. No i chętnie podejmuje bezsłowne pogawędki.

Znajomość zawarliśmy również nie zamieniając słowa.

Siwutek ma warsztat szewski na mojej ulicy.  Codziennie, gdy idę na pocztę z paczkami, on stoi oparty o witrynę swojego warsztatu i obserwuje świat. Czasem z obserwacji świata przerzuca się na obserwację mojej osoby. Gdy zjawię się na horyzoncie, pan nabiera objętości w klatce piersiowej, prostuje sylwetkę,  ręce zwija na piersi, głowę przytula do mostka, tak że robi mu się druga broda i patrzy wzrokiem, który mówi: "No, kogo ja widzę. Czekałem tu na ciebie."  No to ja też spoglądam na niego pobieżnie, kontrolując jednocześnie kątem oka, w którym miejscu  kończy się chodnik, aby przypadkiem przy tym wzrokowym tete-a-tete nie wywinąć spektakularnego orła spadając z krawężnika. Moje przelotne spojrzenie mówi mu więc tylko:  "Myślę, że wątpię. Po prostu klienci nie dopisali."  
On za to wydyma poliki, powoli wydmuchując powietrze i mówi tym samym: "Oj tam, czekam i już, i jeśli mi pozwolisz, na chodniku ci się pościelę."
Na co ja z kolei marszczę nos, co ma znaczyć mniej więcej: "Zbędna fatyga. Nie jestem łasa aż na takie poświęcenia",  po czym spuszczam na chwilę oczy, aby ocenić, ile mi jeszcze zostało do końca chodnika i podejmuję spojrzenie mówiąc bezgłośnie: "Eeee, z tą pościelą to było poważnie???!"

I tak to już trwa jakiś czas. Jakieś parę miesięcy nawet, przy czym w bodylengłydżowej zażyłości nie posunęliśmy się od tego czasu ani o krok dalej. Ja już nawet zaczęłam wydłużać swoją wędrówkę na pocztę, aby bezpośrednio mu pod nosem nosem przeparadować. Nie ścinam drogi ukosem przez krzyżówkę, tylko Siwiutkiemu centralnie przed oczami, z czołem uniesionym, brzuchem wciągniętym i ściągniętymi łopatkami. I pomyśleć, że mama mnie w dzieciństwie chodzeniem z książką na głowie godzinami męczyła, abym tylko chciała plecy wyprostować, a tu jakiś obcy Szewczyk bez grama presji w sekundę to samo załatwia. Widać - wszystko na świecie jest kwestią odpowiedniego umotywowania. Jeden wzrok wystarczy, abym sama z siebie trzymała się prościutko jak struna.

Idę więc sobie znowu, wyprostowana, tym chodnikiem, w butach na obcasach, które sprawiają, że Siwutek staje się jeszcze niższy, niż jest w rzeczywistości  i nasz tajemny bodylengłydż trenuję. Zakołyszę się, a on oczy wywróci. Ja to spojrzenie podchwycę i marszczeniem nosa powiem: "W oczy mi popatrz".  No to on patrzy. "Nie w te oczy!" - krzyczę, ściągając brwi. "Ups, sorry" - odpowiada unosząc na chwilę i zaraz opuszczając  ramiona.  "No! Żeby mi to było ostatni raz" - stawiam kropkę nad "i", kręcąc głową horyzontalnie i  pozwalając wrócić brwiom na swoje miejsce.

Zdarza nam się, że o tych samych rzeczach pomyślimy w tym samym czasie. "Pomógłbyś mi z tą paczką." - wyrażam, dmuchając z dolnej wargi w grzywkę, której nie noszę. Na co on w tej samej sekundzie: "Pomógłbym ci, gdybym mógł zamknąć ten bajzel." - marszcząc i drapiąc się w  czoło.

Ale bywa też i tak, że nasze gesty odczytujemy rozbieżnie. On pociera kciukiem prawej ręki lewą dolną powiekę, co ja odczytuję jako "Miałem dziś nienajlepszy dzień, wiesz?" , a on ma na myśli "Tusz ci się rozmazał pod okiem", choć nie ma śmiałości mi tego wprost powiedzieć.  Lekceważę jednak te chwilowe nieporozumienia, bo świadoma jestem, że on przecież z Marsa, a ja z Wenus. Pomiędzy nami zatem całe lata świetlne. Poza tym czterdziechę mam na karku, dorosła więc jestem i w cud stuprocentowego porozumienia nie wierzę.  Wystarczy mi to, co jest. A jest dobrze i rozwojowo :)

Parafraza

Ktoś kiedyś zareklamował:

Praga mgły wymaga.

A ja sparafrazuję:

Świdnica we mgle zachwyca.

Mamo, a czy ty wiesz...

- Mamo,  o antynoblach słyszałaś? No pewnie, że słyszałaś.
- Słyszałam.
- A czy ty wiesz, że jednego z nich przyznali facetowi, który wynalazł urządzenie badające odczuwanie bólu przez rośliny?
- Żartujesz?! I co? Odczuwają?
- Pewnie! Ból i strach. Podobno pomidory krzyczą, gdy się je kroi.
- Cholera! Nigdy już nie zjem pomidora.  
              / a po dłuższym namyśle... /
- A jeśli je przeproszę, będą krzyczały mniej?
- Oj, mamo!...

Apokalipsa po mojemu

Jako że to moja branża, że  wiecznie wymieniam maszyny do szycia i że najbardziej sprawdzają się u mnie modele stare, których już się od dawna nie produkuje, przeszukuję Allegro w poszukiwaniu takich własnie egzemplarzy. I znalazłam. Przeczytałam.

Oooo, tu!

Na uwagę zasługuje zdanie:

"Ostatnio byla uzywana 4 lata temu. Czy nadal dziala nie sprawdzalem." (pisownia oryginalna)

I pomyślałam sobie, że może niska cena wywoławcza usprawiedliwia ten brak dbałości ze strony oferenta.  Pomyślałam sobie nawet, że pewnie maszyna znajdzie nabywcę - chociażby serwisanta, która zakupi maszynę na części, więc skuteczność w działaniu maszyny leży poza granicami jego zainteresowań. Dla takiego serwisanta jedynym fetyszem będzie z pewnością jedynie literkowe oznaczenie modelu.

Przypomniał mi się jednak incydent z przeszłości, gdy ja - w pełni przedświątecznego sezonu, kiedy to nie ma czasu nawet spokojnie wypić kawy - zadzwoniłam do swojego serwisanta w rozpaczy i zaalarmowałam:

- Panie Marku, maszyna mi nie szyje! Pomocy!!!

Pan Marek zapytał za to spokojnie:

- Ale poza tym wszystko  w niej działa jak należy?

Zwiędły mi wtedy wszystkie gałązki.

Reportaż?! Reportaż, proszę pani, to tylko w telewizji.*

Do tego znanego sklepu książkowo-płytowo-pamiętnikowo-gadżeciarskiego na "E" zachodzę zwykle wieczorem, w drodze powrotnej z poczty do domu. I to nawet nie chodzi o to, że jakoś szczególnie lubię tam bywać. Powiem nawet, że to dla mnie pewien typ samoumartwiania, bo przybytek ten mnie pod wieloma względami wnerwia.**

Jest to jednak jedyny sklep w mojej okolicy, który jest otwarty o godzinę dłużej niż inne, no i w którym mogę bezkarnie wertować książki, wąchać je i przekładać, po czym te książki odłożyć na półkę  i wyjść z pustymi rękami, bez moralnych czy materialnych konsekwencji i bez poczucia, że w ten czy inny sposób ograbiłam sprzedawcę - czy to z nadziei na zysk, czy to z cennego czasu, jaki musiał mi poświęcić.

Bo w tym sklepie na "E" sprzedawcy raczej nie zwykli poświęcać czasu klientowi. A już na pewno nie w sposób, w jaki ja chciałabym, aby mi ten czas darowano w magazynie z książkami.

Sprzedawcy w sklepie na "E" to zwykle młodzi chłopcy (względnie młode dziewczyny), o nic nie mówiących, drobnoziarnistych twarzach, o typowych rodzajach "zagajeń" do klienta, w standardowych, bezpłciowych uniformach. Za to świetnie znający się na tabelkach, statystykach, obsłudze worda i excela oraz obcykani w liście książkowych i płytowych bestsellerów na dany miesiąc.

Wczoraj jeden z tych młodych, drobnoziarnistych, w uniformie - sweterku w serek i spodniach w kant, z grzeczną fryzurką i długopisem za uchem, uznał, że chyba zbyt długo kręcę się po sklepie nie dotykając żadnego elementu ekspozycji. A podkreślić należy, że w sklepie na "E" dotykanie wliczone jest w cenę i w bezpośredni sposób przekłada się na wysokość obrotu, można więc macać do woli.
Pan zagaił mnie jednym ze standardowych zagajeń, proceduralnie przewidzianych dla klienta - niezdecydowanego siepacza - jak ja wczoraj:

- Jeśli mogę przeszkodzić i coś polecić... dostaliśmy właśnie świeżutką Kalicińską.

Raz, że denerwuje mnie porównywanie książek do chleba (względnie mniej nobliwej żywności). Dwa - zastanawia mnie to, co ja mam w sobie takiego (w wyglądzie pewnie, no bo w czym innym?), że mnie w krótkim czasie już drugi sprzedawca ową Kalicińską próbuje standardowo i proceduralnie zaczepić. Być może popularność owej pisarki jest tak duża w naszym społeczeństwie, że korporacja oceniła prawdopodobieństwo trafienia nią (Kalicińską) w gusta czytelnika jako szczególnie wysokie. Tym razem system jednak zawiódł.

I już mi się cisnęło na usta kilka złośliwości,  gdy powstrzymałam się, myśląc  sobie w duchu:  "A po co mi to o tak późnej porze?!", więc powiedziałam mu tylko, że ja to nie ten target - nie z tej procedury i nie z tego standardu.  Miałam wrażenie, że Pan-W-Serek-I-Kancik połowy słów nie zrozumiał. Atmosfera zrobiła się jednak gęsta, za co plułam sobie w brodę, więc wybrałam jedynie Davida Wróblewskiego, którego polecił mi kiedyś jeden z moich  książkowych autorytetów i czym prędzej udałam się do kasy.

Pan-W-Serek-I-Kancik, zanim skasował, zaproponował:
- Mamy dziś w promocji płytę A po 19,99. Miałaby pani ochotę?
- Nie. Dziękuję.
- I mamy najnowszą książkę X po 32,99.
- Również dziękuję. - odparłam niecierpliwie.

Szczęśliwa byłam, że tak szybko przebrnęliśmy przez tę część procedury zakupu/sprzedaży. Mogliśmy więc przejść do następnej:

Pan-W-Serek-I-Kancik zerknął na okładkę książki, którą wybrałam.
Zaspekulowałam w swoich myślach, że za chwilę powie: "Acha, Wróblewski. Świetny wybór!"

- Aaa, Wróblewski... Doceniam gust! - padło.

Ha! Cóż za zaskoczenie!!! A ta znajomość socjotechnik!!! W duchu złożyłam sobie wyrazy uznania.
Tym razem pozwoliłam sobie jednak na drobny wytrysk złośliwości, która od dłuższej chwili stękała mi pod czaszką, więc podjęłam wyzwanie:

- Taaaak???  A mi kolega powiedział, że to chłam, ale chcę się przekonać na własnej skórze.

Serek-I-Kancik zrobił grymas i  zamilkł. Pewnie pomyślał brzydko, ale przecież procedura zakazuje wyrażania opinii niezgodnych z harmonogramem dopuszczalnych rozmów na linii sprzedawca-klient.

_______________

* "Reportaż? Reportaż, proszę pani, to raczej w telewizji. U nas nie ma" - Tak mi odpowiedziano tu kiedyś na pytanie o to, na której półce znajdę reportaże. Taki żarcik... miał być... jak mniemam.

** Na początku tego wpisu napisałam, że w sklepie na "E" wnerwia mnie więcej elementów niż ten tylko opisany powyżej. Czuję się mianowicie podirytowana, gdy na wystawie TEGOŻ ustawia się całe szeregi tych samych tytułów - różnie to bywa - czasem w układzie pionowym, czasem w poziomym.  Całe rzędy Kalicińskiej obok całych rzędów Twarzy Greya  - taka armia to za dużo jak na moją nadwątloną cierpliwość.  Już pomijam zupełnie fakt, że mam wrażenie, iż robi się w ten sposób ze mnie głupka.

Boli mnie również to, że Coehlo ma tam do dyspozycji całą półkę. Ba! Sprzedaje się tu nawet obcojęzyczne wydania Coehlo, a nawet różne wydania tego samego tytułu Coehlo!!! Nie ma za to prawie nic Irvinga, prawie nic Goldinga, prawie nic Joanne Harris. W ogóle prawie nic z prawie wszystkich pisarzy, których cenię i lubię... Może poza ostatnią  lub najbardziej poczytną powieścią wszystkich tu wspomnianych.

Kompleksowo oburza mnie fakt, że wszyscy ci Młodzi-W-Serek-I-Kancik nie obejdą się bez komputera, gdy ich o cokolwiek spytam. Nie wydadzą żadnej opinii. Nie dokonają oceny. Nie polecą. Nie zniechęcą. Ich ewentualne odpowiedzi rozpinają się pomiędzy "Jest dobre, bo sprzedajemy tego krocie." a "niestety nie mogę tego sprowadzić, bo nie ma tego obecnie w magazynie".

A już do zupełnej furii doprowadza mnie sytuacja, w której słyszę: "Niestety ta książka nie ma kodu. Nie mogę jej obecnie pani sprzedać."

Korporacja! Standard! Procedura!  Sztucznie i beznamiętnie pędzona optymalizacja! Koszmar dzisiejszych czasów, którym kiedyś będzie się straszyć dzieci! Ot co!

Prosto z wioski

A ja znowu mulę róż

Poznam sympatycznego Boga *

- Kim jesteśmy?
- Kobietami!

- Czego chcemy?
- Nie wiemy!

- Kiedy chcemy to mieć?
- Natychmiast!!!

Takie coś znalazłam dziś na stronie powitalnej mojego profilu na pewnym portalu społecznościowym.
I jakkolwiek powinnam się podirytować, to stwierdzam jednak, że to niestety prawda jest najświętsza. Cholera!

Ale myli się ten, kto myśli, że niezdecydowane  bywają tylko kobiety. O nie! Taki Eric Weiner na przykład. Mężczyzna z kobiecym mózgiem - niezdecydowanym i poszukującym. Wiecznie niezadowolonym i niecierpliwym. Nie wiem, czy osądzanie ludzi na podstawie zdjęcia nie jest zbyt pochopne, niemniej jednak  zakładam, że gość z okładki ostatnio przeczytanej książki to facet z krwi i kości.

Pan Eric napisał książkę (pewnie nie jedną, choć to moje pierwsze spotkanie z tym jegomościem). Książka traktuje o poszukiwaniach boga. Autor próbuje odpowiedzieć na pytanie, czy można sobie wybrać religię i boga, kierując się własnymi potrzebami i upodobaniami, niezależnie od kultury i tradycji, w jakich został wychowany.

I wszystko byłoby świetnie. Temat jest. Arena do rozwijania wyobraźni i literackiego warsztatu  jest. Zmienność scenerii jest. Różnorodność postaci jest. Wszystko jest. Czego więc brakuje?

Od początku książki irytuje mnie zbyt luźne i "zlewcze" podejście autora do tematu.  Pisarz odbywa podróż po świecie, gdzie osobiście i na własnej skórze poznaje osiem religii, z wyraźnie określonym i podkreślanym na każdym kroku  zamiarem odnalezienia boga w kolejnej doktrynie. Do każdego z tych ośmiu poznawczych  procesów podchodzi jednak z niepotrzebnym i denerwującym mnie dystansem czy też uprzedzeniem, tak jakby od razu przesądzał sprawę, a żmudne badanie zdawało się jedynie potwierdzać wcześniej postawioną tezę.
Po co więc  te całe ceregiele?  Dla kasy, jak mniemam. Pisarz w końcu z czegoś żyć musi. Musi więc być temat, muszą być postacie, krajobrazy itd. Ratować się z tej opresji próbuje autor w ostatnim rozdziale. Mam jednak niedosyt powodowany wszystkim tym, co mnie spotkało wcześniej, więc tę krótką próbę rehabilitacji odczytuję jako trochę spóźnioną i po łebkach.

Pomimo  tego (sporego, jak mniemam) minusa, książka ma ogromnie dużo zalet.

Skłania do przemyśleń i wystawienia sobie rachunku odnośnie własnej religijności lub jej braku. W wyważony sposób rozprawia się z tak zwanymi prawdami uniwersalnymi i tłumaczy je na język osobisty autora. Miejscami bywa zabawna.  Nawet bardzo zabawna.  Jest świetnym źródłem wiedzy nieencyklopedycznej, bardziej emocjonalnej, dotyczącej omawianych religii,  przecedzonej przez sito własnych doświadczeń Erica. To dla mnie tu najbardziej cenne  - ponieważ sama mam problem z bogiem, cudze doświadczenia w tym zakresie wydają mi się pomocne i frapujące.


Dodatkowe brawa za pisarską jakość. Eric Weiner jest mistrzem pióra, a lektura - jednym wielkim zbiorem cytatów, obowiązkowych do przepisania do zeszytu. Pisana świetnym językiem. Niemalże śniadaniowym. Język miękki, nieprostacki, ale też nie jest bufonowaty ani pseudointelektualny. Pełno tu lekkich i skocznych sformułowań, które chciałabym sobie  na stałe zaadoptować. Nadaje się do  czytania wszędzie, w każdych okolicznościach. Można ją urywać po kawałku bez obawy, że zgubi się wątek.
Styl pisarza jest przyjemnie emocjonalny, ale daleki od przesadnych egzaltacji. Pomimo dużego nagromadzenia istotnych informacji nie ma się wrażenia, jakby czytało się encyklopedię.

_________

 Na koniec garść cytatów:

"Jako Amerykanin  muszę przyznać, że nasze flirty z istotami wyższymi stały się ostatnio bardzo śmiałe, czasami  wręcz ekspresowe. Jesteśmy narodem religijnie rozwiązłym."

"Zdaniem Jamesa problem w tym, że współcześni ludzie zbyt często zastępują rzeczywistość symbolami. To tak, jakby wejść do eleganckiej restauracji, usiąść i zjeść menu. Żyjemy w medialnym świecie, gdzie więcej jest słów i pojęć niż bezpośrednich doświadczeń."

"Pomiędzy "ponieważ" a "pomimo" zieje ogromna przepaść, w której należy szukać różnicy między życiem opartym na zimnym rozsądku a życiem opartym na wierze. Przez większość czasu działamy w trybie "ponieważ". Banki udzielają nam pożyczek, ponieważ mamy zdolność kredytową. Nasz pracodawca wypłaca nam pensję, ponieważ przyczyniamy się do jego zysku. Życie ekonomiczne opiera się całkowicie na "ponieważ". Z kolei życie religijne  funkcjonuje w kategoriach "pomimo", podobnie jak życie rodzinne. Nie kochamy swoich dzieci, ponieważ są grzeczne i dobrze się uczą, tylko pomimo ich osiągnięć lub ich braku. "Pomimo" drwi z analizy zysków i strat."

  "Wiccanie wierzą w rodzaj karmy zwany prawe trójpowrotu. Cokolwiek człowiek zrobi - dobrego czy złego - powraca  to do niego po trzykroć. Karma z uwzględnieniem inflacji."

"Ktoś powiedział, że w świecie duchowym nie ma przymusu. Kiedy pomyślimy "muszę zrobić" jest już po sprawie, choćbyśmy mieli na myśli czyn wielce szlachetny i terapeutyczny. "Muszę" sabotuje więcej duchowych podróży niż wszyscy guru-szarlatani, nawage'owa  papka i otumanienie umysłu  razem wzięte."


"Powiedzieć, że zna się Boga, ponieważ jest się religijnym, to jak stwierdzić, że zjedliśmy dobry posiłek, bo przeczytaliśmy menu."


"- Modlitwa jest przenośna - mówi i oczywiście ma rację. Żyjemy w świecie, w którym to bardzo pożądana cecha, o czym wyraźnie świadczy nasza miłość do smartfonów. Trzymamy się jednak przekonania, że Boga można znaleźć tylko w pewnych budynkach. Przecież wszechmogący na pewno ma łącze bezprzewodowe."

Ten ostatni cytat, to taka creme de la creme całej książki i całego mojego myślenia o religii. Mój dziadek, który z Bogiem żył w doskonałej komitywie i wzajemnym poszanowaniu, zawsze twierdził, że rozmawiać z Najwyższym można wszędzie, na każdy temat i w dowolnej formie.  Ważne, aby odbywało się to szczerze, z uczuciem i z potrzeby serca. Wszelkie rytuały uważał za zbędne.  I ja to przyjmuję za swoje.

________

__________

* Książka "Poznam sympatycznego Boga" wydana została jako część kolekcji  Bieguny wydawnictwa Carta Blanca. To moje drugie spotkanie z tym cyklem. Za każdym razem otrzymałam doskonałą jakość w formie i treści. Czy na podstawie tych dwóch doświadczeń mogę już wysnuć wniosek, że seria jest gwarancją świetnych doznań literackich? Nie wiem. Ale spróbuję kontynuować te przygodę.

Przy kawie

Firebirds śpiewa o  24  zachodach słońca. Trójka wie, jak doprawić mi śniadaniową kawę.

Tak  bardzo

tak chciałabym 

w przestrzeni lekko stąpać

odwiedzić siebie móc

w przeszłości tej tak odległej

Świat znalazł się pod lodem. I choć to wygląda bajecznie, gdzieś tam w środku marzy mi się kwietna łąka.