Stroimy się

Pachnie goździkami i cynamonem

Raz do roku używam książki kucharskiej. 

I tylko wtedy ekscytuje mnie to tak bardzo, że wtedy każda inna lektura jest jak kolega wstawiający cytaty  Coehlo na Facebooku, jak Bałtroczyk w wieczornym kabarecie i jak program świąteczny Polsatu na święta - czyli fajna ale słaba. 

Książka kucharska jest teraz u mnie w użyciu. I to interdyscyplinarnie - kilka rozdziałów jednocześnie. 

Pozwalam dzieciakom wylizywać surowe ciasto -  po upieczeniu nigdy nie smakuje już tak samo.

Wydeptuję ścieżkę wokół piekarnika. Zaglądam przez szybkę. I oddycham z ulgą, gdy keks nie opadnie, pierniki się nie przypalą, a polewa się nie zważy. Lukruję, maluję, zdobię, posypuję, przekładam do puszek. 

Wszystko w asyście małej księżniczki.

Baju baju przy stole

Grudzień jest takim miesiącem, w którym chętnie i często testujemy wytwory świdnickiej garmażerki.  Oflagowałam się i nie gotuję.  Bo nie lubię. Bo nie umiem. Nie mam czasu. Nie lubię, bo  nie umiem  i tak dalej.  Prawdziwy obiad jemy więc wtedy, gdy wpadnie do nas moja  mama lub tato Oliśki i coś nam ugotują.

Wczoraj też była garmażerka. Testowałyśmy mięsne pyzy. Przy czym mięsne to one są jedynie z nazwy, ale zostawmy to.

Oliśka osóbką jest raczej wątłej postury, w której wszystko jest w wersji sfilcowanej.  Ma drobne dłonie, patykowate nogi i chude ręce. Tym samym buźkę ma również delikatną i filigranową. Dopiero jak warknie w swoim wiecznym niezadowoleniu zbuntowanej nastolatki, rozwiewa wszelkie wątpliwości: oto siedzi ze mną przy stole  laleczka Chucky.

Więc trzeba ją zobaczyć, JAK ona te pyzy je.  Jest wprost mistrzynią w powodowaniu tego, że ze mnie uchodzi wszelki apetyt na cokolwiek. Nie kroi ich na kawałki. Nóż trzyma, owszem, w prawej ręce przez cały czas posiłku. Przytrzymuje nim pyzy, aby jej nie spadły z talerza. Nabija jednak tę kulkę na widelec i ją w całości do tej mikrobuźki pakuje. I rośnie jej to w środku. Pęcznieje. Poliki ogromnieją. Okropność!
I mieli.
Mieli.
Trwa to może nawet ze dwie minuty, zanim  ona to zmieli do końca i przełknie.

A ponieważ obiad takim jest posiłkiem, który to zawsze staram się zjeść razem z nią, jest dobra okazja, aby na spokojnie poruszyć tematy. Można patrzyć sobie w oczy  i nie da się uciec, gdy temat okazuje się niewygodny. Jak wczoraj na przykład:
- Całkiem dobre te pyzy.
- Dobłe, tylko gochąche. - odpowiada z pełną buzią i polikami w kształcie pingpongów.

Więc czekam, aż domieli do końca i przełknie, zanim zapytam o coś, co mi nie daje spokojnie  spać od trzech dni:
- Jutro macie wigilię w klasie. Będziesz musiała się ładnie ubrać. - Jeśli ktoś Oliśki nie zna i ma zwykłą małą córeczkę, nawet sprawy sobie nie zdaje, że o ubranie można wywołać całe gwiezdne wojny na jednym froncie i wojnę polsko-ruską na drugim.
- A jak to jest "ładnie"?
- Stosownie do okazji.
- Czyli jak?
- W białą bluzkę.
- No way.
- No to w różową, ale z kołnierzykiem.
- No way. - powtarza stanowczo. Wstaje i pokazuje mi, co ma już przygotowane -  czarna bluzka z trykotu z  elastyczną koronką  przy rękawach,  z nadrukiem w trupie czachy i różowe emblematy z lalek w trumnach. No, istny emo-styl w wersji de luxe.

"Naprawdę JA jej to kupiłam? Pogięło mnie???" - przemyka mi przez myśl i aż mną wstrząsa.

- No way - teraz z kolei ja jej odpowiadam.

I tak przez kilka kolejnych sesji bluzkowych szlifujemy ten angielski. Do znudzenia! Nie zaniedbując pyzowego obiadu ani na chwilę, rzecz jasna.
W końcu jednak udaje się zawsze osiągnąć jakiś tam kompromis, w którym to ona dopina swego, a ja jestem już tak umęczona tą jałową dyskusją, że godzę się na większość jej argumentów.  Pójdzie w różowej koszuli w złotą krateczkę, na stójce.

Oliśka w miarę zadowolona, że udało się jej mnie spacyfikować, dodała przy ostatniej pyzie:

- Wiesz, mamo, jesteś czasem jak moja siostra.
- Taka młoda i ładna?
- Nie.  Jesteś dziś nieuczesana i masz sos na rękawie.

Uff...

Myślałam, że głowę mam raczej otwartą...

... okazuje się, że otwartą może i owszem. Tylko że na przestrzał.

Idę sobie z córcią Oliśką przez nasze cudnie i odświętnie  oświetlone centrum. Tu i ówdzie z okna zwisa czerwono ubrany manekin, co nie uszło uwadze latorośli.

- O, zobacz, Mikołaja wyrzucili za okno - mówi, wskazując palcem.
- Nie wyrzucili, tylko on się tam skrada, do tego mieszkania na piętrze.
- Gdyby się skradał, miałby tę drabinę od samej ziemi. Chyba. Tak sądzę jednak.

No, rację ma! I analityczny umysł.  Moja krew!!!

I pomimo, że Mikołaj został eksmitowany za okno i pewnie marzną mu wrażliwe części ciała, to i tak nie jest mi żal drania. Nie spisał się w tym roku.


________________

Od dziś można śledzić Bombonierkę przez Bloglovin'
Tajemne drzwi do Narnii na prawym pasku.
Marzy mi się jeszcze wtyczka FB, ale to przekracza możliwości mojej głowy, która, jak się okazuje jest otwarta na przestrzał. Więc bez interwencji obcych sił zbrojnych pewnie się nie obejdzie. Ktoś pomoże? HEEELP!!!

Tę lalkę w trumnie poproszę

Gdy byłam mała, chciałam znaleźć pod choinką lalkę. Owszem. Marzyłam też o książce, ubraniach i dziewczyńskich gadżetach. Ale Oliśka chce dostać lalkę w trumnie!!!

Idę więc do sklepu i pytam rzeczowo, wskazując paluchem, tak jak mnie kiedyś mama uczyła, że się nie powinno:

- A ta lala w trumnie ile kosztuje?

Pani za ladą wykrzywia minę  i się oburza na tę trumnę.

- Czy jak nazwę inaczej, to czy to pudełko, w które pakowana jest ta lalka, przestanie naśladować trumnę?

A pani wykrzywia się nadal, jakby słowo "trumna" niosło w sobie jakąś klątwę i miało na nią ściągnąć wszystkie plagi tego świata.
No, nie ładnie - myślę sobie - to co wydalają z siebie psy na chodniku wzdłuż mojej ulicy wcale nie przestaje śmierdzieć, gdy się to nazwie kwiatkiem. Tak i ta zabawka-koszmar nie przestanie budzić we mnie odrazy, gdy nazwę ją "Zuzia".

Na szczęście lala w trumnie okazała się wykraczać poza ustalony prezentowy budżet, z przyczyn formalnych wyleciała więc z listy zakupów.

Ale że lalka była ujęta w liście do Mikołaja, postanowiłam więc obejść przeszkodę szerokim łukiem:

- To ja ci laleczkę uszyję, córciu.
- Uszyjesz? Mi? Laleeeeczkę? - zdziwiła się tak, jakbym jej nic w życiu nie uszyła.

A jednak  uszyłam. Może nie laleczkę, a pajacyka. Według własnego projektu i sporym nakładem sił, zważywszy na przeładowany zajęciami grudzień.
Dopracowałam detal:  sporo czasu spędziłam nad łapkami,  doszyłam patkę na zmianę pieluchy, wyhaftowałam minkę, ręcznie wykańczałam. Było co robić. Po dwóch godzinach odetchnęłam zadowolona, że taki mi wyszedł przystojniacha, a uśmiech  dziecka miał wynagrodzić trud.

- Nie, no ładny... może być - pogrążyła mnie Oliśka, a krasnal (nazwany potulnie Bogusiem) pojechał w drugi koniec Polski.

A co!

Ja tu rozprawiam o wielkim konkursie w NG, a tymczasem stanęłyśmy z Oliśką do rywalizacji  w innym - fotograficznym, organizowanym przez Milkę.

Należało zinterpretować hasło:
"Podziel się swoim słodkim momentem"
w szerokim, jak najszerszym znaczeniu tego sformułowania.

I tu okazałyśmy się jednak nieco ograniczone - bardzo wąsko potraktowałyśmy temat.  Bo dla nas najsłodsza chwila to ta:
- z książką,
- przy kawie (miód znalazł się w kadrze przypadkiem, bo po prostu stał na stole, miał miłą prezencję i ładnie się komponował. No i pasował do hasła),  
- w plenerze (plener nam umknął z kompozycji).

Moment z książką to w zasadzie  najsłodsza chwila dla mnie, bo przecież Oliśka nienawidzi czytania; czyta  pięć stron dziennie - codziennie - i traktuje odgórny matczyny przymus do tej czynności, jakby to była kara. Lubi za to występować w roli słuchacza głośno czytanej lektury.

Wysłałyśmy zdjęcie i udało się zdobyć jedną z sześciu nagród.

Odtąd będziemy paść się milką  przez najbliższy miesiąc. Nie wspominając już o innych apanażach.
A oto zdjęcie, które wysforowało nas na jednego z liderów w tym wyścigu:

I nie powiem nawet, że nie liczyłyśmy się z takim obrotem sprawy. Oczywiście, że miałyśmy nadzieję na wygraną:) Byłybyśmy te, co ryją, gdybyśmy tu próbowały skromnie zaprzeczać.
Pomimo to z kłamanym pąsem i zaskoczeniem gratulacje  chętnie przyjmiemy: w formie słownej, cielesnej (uściśnięcia dłoni) lub papierowej (w formie nieznaczonych biletów Narodowego Banku Polskiego o drobnych nominałach - mogą pochodzić z defraudacji) Wszak życie składa się z małych sukcesów i drobnych przyjemności.

Jest konkurs, są widoki

W tym roku uda mi się zamknąć sprawę zamówień trzy dni przed "final countdown", zdążę więc na czas wysłać paczuszkę z drobiazgami do siostry i doprowadzić mieszkanie do standardów unijnych po tej grudniowej zawierusze.
Dam radę również upiec z Oliśką pierniczki w ilościach hurtowych.
Z prasowaniem, zmianą pościeli, myciem okien i kryształów (przecież nie mamy kryształów!) oraz lepieniem uszek wielkości paznokcia będziemy też gotowe na czas.

Jeśli pozwolą czas i siły, planujemy również z młodzianem odświeżyć nieco naszą wakacyjną przygodę.

Tak, tak...
Znowu będę pisać dla National Geografic... choć teraz w nieco innym charakterze.

Gazeta ogłosiła konkurs na relację z wyprawy. Warunków jest oczywiście kilka:

1) wyprawa miała zaczynać się i kończyć w Polsce,
2) powinna obejmować co najmniej trzy noclegi (płatne, dostępne dla każdego - wykluczone więc noclegi u rodziny),
3) łączny koszt wszystkich wydatków na jedną osobę nie mógł przekroczyć 1500 zł,
4) mile widziane zdjęcia.

Zdaje się, że wszystkie warunki spełniamy z nawiązką, tak więc mocno przywiązaliśmy się do myśli, że znajdziemy się z młodzianem w gronie laureatów. W końcu wypedałowaliśmy sobie jakiś tam sukces - może na miarę bardzo lokalną, ale jednak.

Tak więc skoro tylko Bóg nam się na rodzi i stwierdzimy, że już przybieżeli do Betlejem pasterze, zabieramy się ostro do pracy. Pokażemy konkurencji, jak się robi wyprawy.

Jeśli wygramy, zorganizujemy za wygraną kasę kolejny wyjazd (na celownik weźmiemy tym razem Lubelszczyznę). Jeśli nie, mamy dużo nalewek, aby przy świątecznym stole społem się pocieszać  lub topić w rozpaczy.

Pokibicujecie?

Po-ki-bi-cu-je-cieee?

17 grudnia - dzień bez przeklinania

... No to, zdaje się, formalnie ograbiono mnie z tematów i środków wyrazu. O!

Moje miasto się stroi

Szara mysz

Lubię PASKI bardzo. 

Bardzo PASKI lubię. 

Bo niby takie niepozorne. Takie wielkie nic. Cichociemne. Bez polotu. 

A gdy da im się odrobinę zaszaleć, to ho ho...