piątek, 11 stycznia 2013

Spokój, cisza w Aniołowie

W dzisiejszej sesji zdjęciowej wzięły udział:
- dwa anioły Bartoszki krótkie z miękkimi brzuchami,
- jeden anioł Bartosz długi - zakładka do książki
- klatka dla ptaków - nigdy nie użyta zgodnie z przeznaczeniem,
- cztery tomy Diany Gabaldon nigdy nie użyte zgodnie z przeznaczeniem (to znaczy nigdy nie przeczytane; jak na razie pełnią rolę dodatkowej nogi mojego łóżka),
- ratanowe krzesełko dla lalek - element większej kolekcji - z braku lalek w naszym domu również nie używane zgodnie z przeznaczeniem,
- paznokcie (głośno i zdecydowanie krytykowane przez Oliśkę i określane jako obciachowe, w kolorze, co do którego nie jesteśmy zgodne - ciemnoróżowe lub amarantowe?)











czwartek, 10 stycznia 2013

Próbowałam. Nie podziałało :(

Wciśnij guzik...

The magic button — Make Everything OK




Коицерта ие будет

Ten post jest w sprawie "Bloga roku 2012".

Dostaję maile i dowody sympatii, na których moja osobista satysfakcja rośnie jak na najlepszej odżywce dla storczyków. Dostaję od Grzesia, Wiesi, Kasieńki, Janusza, Marii, Kalii i od paru jeszcze osób - nie będę wszystkich wymieniać.  Moja korespondencja na ten temat z panem Marcinem (Mężem-Żony-Pana-Marcina-Z-Poprzedniego-Postu), który powoli wyrasta na  szarą eminencją tego Pożal-Się-Boże-Bloga, przybiera już nawet formy i rozmiary patologiczne.
Dziękuję za to, że tu systematycznie jesteście, za te propozycje, które padły  i Wasze wsparcie. Chciałam  jednak oficjalnie ogłosić, że nie czuję się na siłach, nie w tym roku i   nie w tych okolicznościach...

Czyli że po prostu peniam.

Widzieliście tę moją ewentualną (z naciskiem na słowo EWENTUALNĄ) konkurencję? Widzieliście te ilości i te statystyki? No jak tu nie trząść portkami? To są za wysokie progi dla mnie - po prostu i trywialnie.

Stwierdzam więc autorytarnie  i tym razem nie biorąc czytelniczych sugestii pod uwagę, że się nie zgłoszę, ponieważ:

po pierwsze primo: postanowiłam się skupić na takich aktywnościach i konkursach, w których mam jednak jakąś tam szansę (np. w National Geografic pewnie jakąś mam - choć oni jeszcze o tym nie wiedzą);

po drugie primo:  nie bardzo spełniam wymogi formalne, a szkoda czasu, energii i czytelniczej kasy (bo przecież, aby zagłosować, trzeba wysłać płatnego sms-a) na przedsięwzięcia z tak dużym ryzykiem inwestycyjnym;

po trzecie primo:  na apel pt. "korona Ci z głowy nie spadnie, gdy się...", odpowiadam, że owszem, pewnie nie spadnie, za to tak kruchutka ona jest, że idzie w drzazgi nawet przy gwałtowniejszym potrząsaniu głową; odbudowywanie poczucia własnej wartości jest aktualnie u mnie w procesie, ale to musi potrwać; nie ma rady; trzeba dać czasowi czas;

po czwarte primo: w czyjejś sprawie to ja nawet nieźle  wyszczekana potrafię być - i z viceprezydentem mojego rewiru mam na pieńku, bo miałam odwagę i czelność zwrócić uwagę na pewne światopoglądowe niestosowności lub nawet patologie  - w każdym razie na tyle się pokłóciliśmy, że nie chodzimy na wspólne bankiety i nie komentujemy na tych samych forach; i na wajrakowym poletku potrafiłam kilkakrotnie narozrabiać, gdy uważałam, że przy opinii publicznej niebezpiecznie i populistycznie majstrował; tak w swojej sprawie, to ja jednak bardziej  drżąca osika jestem, niż wybujałe drzewo;

po piąte primo: tak jak Ferdek Kiepski przekonuje, że w tym kraju nie ma pracy dla ludzi z jego wykształceniem, tak ja stwierdzam, że w tym konkursie nie pomyśleli o kategorii dla mnie; kategorię "Absurdlane i offowe" zlikwidowali. Jak na potrzeby kategorii "Ja i moje życie" robię zbyt dużo wpisów z tematyki  "Pasje i zainteresowania", a dla potrzeb kategorii "Pasje i zainteresowania" zbyt wiele tu wpisów z etykietą "Ja i moje życie". Obawiam się, że organizator miałby niezły zgryz, do której szufladki mnie przyporządkować;


a po szóste primo: znacie mnie już na tyle, żeby wiedzieć, że ja się trzymam z daleka od czerwonych dywanów i reflektorów. Czerwony dywan leży w zakresie moich zainteresowań jedynie wtedy, gdy się można na nim kątem przespać podczas podróży w nieznane, bo nie leje się wtedy na głowę. Reflektorem można się dodatkowo dogrzać lub wysuszyć na nim przemoczoną bieliznę.  A wałczer od Itaki? Przecież ja bym umarła z nudów w jakimś tam wybłyszczonym hotelu przy jakiejś tam wymuskanej plaży - zakładając oczywiście fakt, że bym się na taki wałczer załapała. Więc ja sobie raczej  w wakacje spokojnie pod jakiś namiot wyskoczę, żeby kawę wypić na trawie, jak człowiek, i posłuchać, jak ta trawa rośnie.

Wystarczy argumentów? Panie Marcinie, Grzesiu, Wiesiu, Kasieńko, etc?
Chyba wystarczy.

Podsumowując - w konkursie BLOG ROKU 2012" mam zamiar wziąć czynny udział - wysyłając sms-a  na jakiegoś bloga, którego systematycznie czytam.

A już tak całkiem podsumowując to podsumowanie (pozwólcie, że się przewiozę chwilę na Coehlu):
skoro "Bóg wybrał sobie istotę ludzką jako swoje ramię na ziemi" to ja jestem raczej lewym jego ramieniem - tym mniej sprawnym, które nawet sznurowadeł zawiązać samo porządnie nie potrafi.


wtorek, 8 stycznia 2013

Chciałabym...

Co prawda "Tęczak" brzmi dla mnie dość złowrogo - coś jak "szpiczak" albo inne paskudztwo -  to pomimo niezbyt, w moim mniemaniu, trafionej nazwy, chciałabym założyć choć raz w życiu coś takiego na szyję i z powodzeniem mogę zabierać się z tego świata.



I żebym ja chociaż taka ładna była, jak ta modelka, na której tęczaka się prezentuje. Albo taka młoda. A już najlepiej jedno i drugie.

A tu lipa! LYPA!

Urodę tęczaka i etapy jego powstawania podziwiać można tutaj: ----> O TUTAJ! 


______________
Zdjęcie ukradzione ze strony aukcji. Organizator łaskaw przymknąć oko, bo to kradzież w szczytnym celu.

Nie chcę, żebyś była inna

Wieść gminna niesie,  że w mojej okolicy robią nabór do programu "Metamorfozy".

- Beti, może się zgłosimy? Casting wygramy w cuglach.
- A co będą nam tam robić?
- Zwykłe rzeczy: tu wyssają, tam podpompują, zęby podprostują, włosy obetną, paznokcie wymalują, garderobę odpowiednią na każdą okazję dobiorą. No takie tam zwykłe rzeczy.
- Czyli że zmienią nas diametralnie?
- No, pewnie trochę zmienią.
- To ja nie chcę. Dziękuję. Dobrze się czuję we własnym ciele. I  zadowolona jestem z własnego garderobianego bałaganu.

Ale wiadomość gdzieś się tam po głowie kołatała przez kilka godzin. Wieczorem wróciła zogromniona, jak śniegowa kula, która już cały stok pokonała. Drążę więc temat przy kolacji z córką:

- Olu, jest taki konkurs, w którym, jak stanę do wyścigu i wygram, to zrobię się ładna.
- Dla mnie jesteś ładna.
- Ale będę wtedy zupełnie inna.
- Nie chcę, żebyś była inna! Możesz oczywiście trochę schudnąć; pofarbować włosy; ściągnąć z paznokci ten różowy kolor, bo ci nie pasuje;  wyrzucić tą okropną szminkę, co mnie obkleja, gdy całujesz; zacząć więcej chodzić na obcasach;  ta brązowa spódnica jest... no wiesz, trochę wioskowa; i ta bluzka w te srebrne paski... no wiesz;  a biżuteria... mamo, ile ty masz lat w ogóle?; no i ten płaszcz w kropki... wybacz; zmarszczki trochę usuń, te z czoła przynajmniej; no i siwe włosy ze skroni precz; perfumy do zmiany, stanowczo!; a poza tym, to chcę, żebyś była taka sama.


Sama już nie wiem, czy dziecięca szczerość motywuje, czy raczej wpędza do grobu???!!!


poniedziałek, 7 stycznia 2013

Grey nie powalił

Gdy tylko usłyszałam, że świat filmowy nosi się z zamiarem ekranizacji szalenie popularnej na całym świecie powieści "Pięćdziesiąt twarzy Greya", zaczęłyśmy w dziewczynami spekulować, kogo obsadzą w głównych rolach.
Typów było wiele, choć przyznam, że obstawiałyśmy raczej twarze znane i opatrzone, niż jakieś aktorskie świeżynki.

I myślałam, że jak już zobaczymy tę twarz, tę sylwetkę, te oczy i te ręce, to zmiękną nam kolana, głos się załamie, oczy zajdą mgłą i że nam się cały wachlarz skojarzeń z materacami Ikea hurtowo uruchomi, czy coś.

A tu taaaaki chłoptaś. No błagam...



Książki nie przeczytałam. Nawet nie zamierzam. I z filmem, podejrzewam, też będzie mi nie po drodze. A może zbyt łatwo się uprzedzam. Nie wiem.

__________
Zdjęcie stąd: -----> o, stąd!

niedziela, 6 stycznia 2013

Dzieci wiedzą lepiej

Arek mi dziś opowiedział dowcip:

Pani przedszkolanka pomaga dziecku założyć wysokie, zimowe butki. 
Szarpie się, męczy, ciągnie... 
- No, weszły! 
Spocona siedzi na podłodze, dziecko mówi: 
- Ale mam buciki odwrotnie... 
Pani patrzy - faktycznie! 
No to je ściągają, mordują się, sapią... Uuuf, zeszły! Wciągają je znowu,
sapią, ciągną, ale obuwie ani myśli się poddać. Nareszcie, uuufff, weszły! 
Pani siedzi, ciężko dyszy, a dziecko mówi:
- A to nie są moje buciki...
Pani niebezpiecznie zwęziły się oczy. I znowu szarpie się z butami...
Zeszły!
A dziecko kontynuuje:
- ...bo to są buciki mojego brata ale mama kazała mi je nosić.
Pani zacisnęła ręce mocno na szafce, odczekała aż przestaną jej się
trząść,
i znowu pomaga dziecku wciągnąć buty.
Wciągają, wciągają ..... weszły!
- No dobrze - mówi wykończona pani - A gdzie masz rękawiczki?
- W bucikach



Uśmialiśmy się do łez, przytaczając coraz to nowe dowody na to, jak odmienna jest dziecięca logika od naszej - dorosłej.

Mi na przykład Oliśka zadała ostatnio niezwykle trudną zagadkę:

- Mamo, a co to jest: rodzi się różowe, a potem jest czarne?

I moja wyobraźnie okazała się niezwykle kreatywna pod tym względem, bo podałam tyle pomysłów na rozwiązanie tego zadania, że głowa mała. Wszystkie okazały się chybione:

- To kret jest, mamo.
- Kret? 
- No kret, rodzi się różowy, jak wszystko, co się rodzi, a potem się pobrudzi.

No zgadłby to kto?

sobota, 5 stycznia 2013

Wypijemy jednego, drugiego, trzeciego...

Koń, szabelka i butelka
ot, Polaka miłość wielka
niech no Bozia jeszcze zdrówko da
i dzieweczkę, co do laseczka szła i szła...*

No i przyszła...

Katy Carr. Szalenie sympatyczna, zdolna, o polskich korzeniach, z dźwięcznym głosem i śmiechem. 
Kto słucha Trójki, pewnie o niej słyszał. Czy słuchacze innych stacji mieli również tę przyjemność - nie jestem pewna.
Tak czy inaczej warto ją wpuścić pod swój dach, bo to muzyka, która pachnie domem - i wsłuchać się przy okazji w niesamowitą historię, którą opowiada brytyjska piosenkarka.




Opowieść jest tyleż niesamowita, co mało prawdopodobna. Wydarzyła się jednak naprawdę.

Do stworzenia utworu zainspirowała Katy  historia Kazimierza Piechowskiego - oświęcimskiego jeńca, który wraz z trzema kolegami w czerwcu 1942 r. uciekł z obozu samochodem komendanta  Rudolfa Hoessa - w przebraniu w niemieckie mundury, główną bramą obozu. Większość z nas zna tę historię.

Nie znała jej jednak wcześniej Katy. Po pewnym czasie piosenkarka dowiedziała się jednak, że bohater jej opowieści żyje, ma się dobrze i mieszka na Pomorzu. Doprowadziła do spotkania, co zaowocowało wyprodukowaniem filmu dokumentalnego  o tej histerycznej ucieczce.



Trójka pokochała Katy. Moje środowisko również. Ja w każdym razie na pewno. A ona nam się pięknie odwdzięczyła cudną, dźwięczną płytą, pełną kompozycji do których akompaniuje na naszych strunach.

No to jeszcze na udane domknięcie tego wieczoru:






_______________

* A cytat skąd, kto pamięta?




Big bag

Dostałam torbę od Madlen. Niebieską. W moim ulubionym kolorze. Z aniołem.

Szmacianą. Aplikowaną. Patchworkowaną. Pikowaną. Haftowaną. Uśmiechniętą. Śliczną!

Moja mama będzie załamana !!!!