No, znajdź...

Się pan Marcin (MŻPMZPP) dopytuje, co tu tak mało śmiesznie ostatnio. Śpieszę odpowiedzieć, że styczeń taki coś dla mnie mało śmieszny i nie bardzo mnie rozpieszcza. A że zazwyczaj chyba tak jest (ja przynajmniej widzę taką tendencję), że śmiechowa wartość wyrażanych treści ma się wprost proporcjonalnie  do humorów, dąsów i takich tam w życiu rzeczywistym, widać też to pewnie w wyrazie wpisów.

Jeśli przysmucam, przepraszam. Od odpowiedzialności się jednak uchylam.

Dla poddierżania razgawora zadam jednak zagadkę:

ZNAJDŹ PIĘĆ RÓŻNIC :)

Spostrzegawczy i wnikliwy obserwator, który bezbłędnie poda pięć różnic, dostanie wirtualnego buziaka lub uścisk dłoni wojewody. Jeszcze nie wiem, którego wojewody, ale pewnie coś wymyślę.

I jeszcze rystykalnie

Beże w natarciu

Co ja się nieraz muszę  nakombinować, żeby rzucić światło na kolor i deseń, który  na co dzień pełni rolę mistrza raczej drugiego planu.   

Bo beż taki własnie jest - zazwyczaj tło dla innych barw, zwykle dbające o to, żeby to czyjeś kontury były wyraźniejsze, a odcienie szlachetniejsze, ważniejsze.

Najwyższy czas oddać im głos i pozwolić na solowy występ:

najpierw w poduchach,

potem zaś w aniołach (w towarzystwie błękitów).

After eight

"Zastałam ich oboje w sklepie, na pół pusty czajnik z czekoladą stał na ladzie pomiędzy nimi. Josephine miała oczy różowe, ale pełne ulgi, prawie radosne. Roux śmiał się z czegoś, co mówiła, dziwny, nieznany mi śmiech, egzotyczny, bo on się śmieje bardzo rzadko. Przez sekundę czułam coś, nieomal zazdrość. Ci dwoje należą do siebie."

„To się dzieje tak szybko, ten nagły przeskok ze światła do mroku, z bycia dla kogoś centrum wszechświata do przejścia na drugi plan, gdzie stajemy się ledwie cieniem, marginalnym, niegodnym uwagi i analizy...”

„(...) Czy od tego uciekała? Nie przed śmiercią, tylko od tysięcy maleńkich skrzyżowań jej życia z życiem innych, od zerwanych związków, od ogniw będących ogniwami wbrew samym sobie, od obowiązków? Czy przez tamte wszystkie lata uciekałyśmy od naszych miłości, przyjaciół, przypadkowych słów wypowiedzianych w przejściu, słów, które mogą zmienić kurs całego życia.”

„Z czekoladą jest jak z życiem – nie poczulibyśmy w pełni jego słodkiego smaku, gdyby nie odrobina goryczy, której czasem musimy doświadczyć.”

_______________

Wszystkie cytaty z Joanne Harris - "Czekolada" lub "Rubinowe czółenka"

Odwieczny dylemat

Pasują do siebie czy nie?
Ciągle mam te dylematy i te ograniczenia w głowie. Czasem tkwię w przekonaniu, że łatwiej byłoby zaprowadzić pokój na Bliskim Wschodzie niż te moje własne ograniczenia z głowy wyrugować.

Przypominacie sobie "Dym" Konopnickiej? Przerabiało się to niegdyś w bloku nowel pozytywistycznych, wraz z Prusem, Sienkiewiczem, Nałkowską. Pamiętam scenę przy stole, gdy matka mówi coś do syna, skubiąc nerwowo palcami żółtą serwetę w niebieskie jelenie.  Żółtą Serwetę W Niebieskie Jelenie!

- Kto ma Żółtą Serwetę W Niebieskie Jelenie? No kto?" - dopytywała polonistka, co miało być pewnie zawoalowanym pytaniem "co chce nam autor powiedzieć, podając w treści te kolory".
- Że to biedni ludzie byli, prości, niewykształceni, na życie których składała się tylko codzienna harówka w kopalni, która ledwo przynosiła kromkę chleba Czyli tacy ludzie, którzy nie dość, że biedni, to jeszcze w poczuciu beznadziei, bez perspektyw i aspiracji - sama odpowiedziała sobie na to pytanie.

Czyli że Żółty Z Niebieskim się nie łączy, bo to w złym guście, dla ludzi bez polotu i aspiracji, i w ogóle passé -  tak mi się zakodowało od podstawówki. I tak mi trudno z tego wyrosnąć. A przecież cała Toskania, calutka Prowansja i jeszcze z pół Szwecji uwodzi nas tym połączeniem od wieków. A my w te kolory jak w dym.

Tak więc pasują do siebie Czerwony Z Różowym, czy nie - stanęłam dziś rano znów przed kolorystycznym dylematem.

Love krowe

Myślenie przy tej niedzieli nieszczególnie mi wychodzi.  To sobie  przynajmniej poszyję.

Tym razem z tkaniny w komiksową menażerię.

Ona się pozastanawia teraz...

Od pewnego czasu nie czytam poezji. Ja od poezji nawet stronię. Zaczytuję się w tych krwawych beletrystycznych historiach, jakbym chciała coś odreagować.

Nie odpuściłam sobie poezji jednak zupełnie. Czasem zachwyci mnie tekst piosenki, czasem zatrzyma Poniedzielski. Czasem Szymborska. Czasem  Nohavica. Albo Andrus ze swoim wierszem jednorazowym.
Tylko co to jest za poezja... ten wiersz jednorazowy. 

Raz nawet na parę chwil skradł moje serce Dariusz Basiński. Taki artysta kabaretowy. Napisał książkę z wierszami, która w całej swojej formie była ciekawa. Miała obrazki. Nie wiem dlaczego, obrazki to dla książki rzecz wstydliwa (w mojej głowie mam taką myśl, nie żeby w ogóle). Tak jakoś sobie to kiedyś zakodowałam  i nie potrafię od tego uciec. Wstydliwa rzecz i już!

Basiński tę myśl w mojej głowie odwraca. Jego wiersze w dużej mierze składają się z obrazków.  I nie wiadomo po chwili, co z nich ma większą treść: tekst czy te obrazki.
Że już nie wspomnę, że Basiński - taki kabaretowy artysta - nie próbuje na rozum brać kobiety. Wie, że się nie da, więc tylko obserwuje i opisuje.
Cudnie opisuje.

I nie śmieje się, że ja czasem płaczę nad geometrycznym. W końcu jak każda kobieta.  Co najwyżej zadzwoni do matki.

I tak ja mnie kiedyś ujął obrazkami Basiński, tak dziś nie mogę przestać oglądać tego:

A cała rysowana treść tutaj: ---> O TUTAJ!
Piękne, prawda?

Spokój, cisza w Aniołowie

W dzisiejszej sesji zdjęciowej wzięły udział:
- dwa anioły Bartoszki krótkie z miękkimi brzuchami,
- jeden anioł Bartosz długi - zakładka do książki
- klatka dla ptaków - nigdy nie użyta zgodnie z przeznaczeniem,
- cztery tomy Diany Gabaldon nigdy nie użyte zgodnie z przeznaczeniem (to znaczy nigdy nie przeczytane; jak na razie pełnią rolę dodatkowej nogi mojego łóżka),
- ratanowe krzesełko dla lalek - element większej kolekcji - z braku lalek w naszym domu również nie używane zgodnie z przeznaczeniem,
- paznokcie (głośno i zdecydowanie krytykowane przez Oliśkę i określane jako obciachowe, w kolorze, co do którego nie jesteśmy zgodne - ciemnoróżowe lub amarantowe?)

Próbowałam. Nie podziałało :(

Wciśnij guzik...

The magic button — Make Everything OK

Коицерта ие будет

Ten post jest w sprawie "Bloga roku 2012".

Dostaję maile i dowody sympatii, na których moja osobista satysfakcja rośnie jak na najlepszej odżywce dla storczyków. Dostaję od Grzesia, Wiesi, Kasieńki, Janusza, Marii, Kalii i od paru jeszcze osób - nie będę wszystkich wymieniać.  Moja korespondencja na ten temat z panem Marcinem (Mężem-Żony-Pana-Marcina-Z-Poprzedniego-Postu), który powoli wyrasta na  szarą eminencją tego Pożal-Się-Boże-Bloga, przybiera już nawet formy i rozmiary patologiczne.
Dziękuję za to, że tu systematycznie jesteście, za te propozycje, które padły  i Wasze wsparcie. Chciałam  jednak oficjalnie ogłosić, że nie czuję się na siłach, nie w tym roku i   nie w tych okolicznościach...

Czyli że po prostu peniam.

Widzieliście tę moją ewentualną (z naciskiem na słowo EWENTUALNĄ) konkurencję? Widzieliście te ilości i te statystyki? No jak tu nie trząść portkami? To są za wysokie progi dla mnie - po prostu i trywialnie.

Stwierdzam więc autorytarnie  i tym razem nie biorąc czytelniczych sugestii pod uwagę, że się nie zgłoszę, ponieważ:

po pierwsze primo: postanowiłam się skupić na takich aktywnościach i konkursach, w których mam jednak jakąś tam szansę (np. w National Geografic pewnie jakąś mam - choć oni jeszcze o tym nie wiedzą);

po drugie primo:  nie bardzo spełniam wymogi formalne, a szkoda czasu, energii i czytelniczej kasy (bo przecież, aby zagłosować, trzeba wysłać płatnego sms-a) na przedsięwzięcia z tak dużym ryzykiem inwestycyjnym;

po trzecie primo:  na apel pt. "korona Ci z głowy nie spadnie, gdy się...", odpowiadam, że owszem, pewnie nie spadnie, za to tak kruchutka ona jest, że idzie w drzazgi nawet przy gwałtowniejszym potrząsaniu głową; odbudowywanie poczucia własnej wartości jest aktualnie u mnie w procesie, ale to musi potrwać; nie ma rady; trzeba dać czasowi czas;

po czwarte primo: w czyjejś sprawie to ja nawet nieźle  wyszczekana potrafię być - i z viceprezydentem mojego rewiru mam na pieńku, bo miałam odwagę i czelność zwrócić uwagę na pewne światopoglądowe niestosowności lub nawet patologie  - w każdym razie na tyle się pokłóciliśmy, że nie chodzimy na wspólne bankiety i nie komentujemy na tych samych forach; i na wajrakowym poletku potrafiłam kilkakrotnie narozrabiać, gdy uważałam, że przy opinii publicznej niebezpiecznie i populistycznie majstrował; tak w swojej sprawie, to ja jednak bardziej  drżąca osika jestem, niż wybujałe drzewo;

po piąte primo: tak jak Ferdek Kiepski przekonuje, że w tym kraju nie ma pracy dla ludzi z jego wykształceniem, tak ja stwierdzam, że w tym konkursie nie pomyśleli o kategorii dla mnie; kategorię "Absurdlane i offowe" zlikwidowali. Jak na potrzeby kategorii "Ja i moje życie" robię zbyt dużo wpisów z tematyki  "Pasje i zainteresowania", a dla potrzeb kategorii "Pasje i zainteresowania" zbyt wiele tu wpisów z etykietą "Ja i moje życie". Obawiam się, że organizator miałby niezły zgryz, do której szufladki mnie przyporządkować;


a po szóste primo: znacie mnie już na tyle, żeby wiedzieć, że ja się trzymam z daleka od czerwonych dywanów i reflektorów. Czerwony dywan leży w zakresie moich zainteresowań jedynie wtedy, gdy się można na nim kątem przespać podczas podróży w nieznane, bo nie leje się wtedy na głowę. Reflektorem można się dodatkowo dogrzać lub wysuszyć na nim przemoczoną bieliznę.  A wałczer od Itaki? Przecież ja bym umarła z nudów w jakimś tam wybłyszczonym hotelu przy jakiejś tam wymuskanej plaży - zakładając oczywiście fakt, że bym się na taki wałczer załapała. Więc ja sobie raczej  w wakacje spokojnie pod jakiś namiot wyskoczę, żeby kawę wypić na trawie, jak człowiek, i posłuchać, jak ta trawa rośnie.

Wystarczy argumentów? Panie Marcinie, Grzesiu, Wiesiu, Kasieńko, etc?
Chyba wystarczy.

Podsumowując - w konkursie BLOG ROKU 2012" mam zamiar wziąć czynny udział - wysyłając sms-a  na jakiegoś bloga, którego systematycznie czytam.

A już tak całkiem podsumowując to podsumowanie (pozwólcie, że się przewiozę chwilę na Coehlu):
skoro "Bóg wybrał sobie istotę ludzką jako swoje ramię na ziemi" to ja jestem raczej lewym jego ramieniem - tym mniej sprawnym, które nawet sznurowadeł zawiązać samo porządnie nie potrafi.