Kury po raz wtóry

Z braku laku

Pewna pani redaktor z pewnej kolorowej gazety spytała się mnie kiedyś, skąd się biorą pomysły na projekty i przedsięwzięcia.

- Z pomyłek - odpaliłam wtedy. I jako rozwinięcie myśli  opowiedziałam o tym, jak całą serię tysiąca woreczków lawendowych dla chemicznej "Pralni Aligator" wykonałyśmy z etykietami "Pralnia Kameleon". Dlaczego "Kameleon" w zastępstwie "Aligatora" - do dziś zachodzę w głowę.
Jak należało się spodziewać, towar wrócił do nas do poprawki. A wymienić etykiety w tysiącu woreczków to wcale nie jest prosta sprawa. To jest wręcz chu...sko przekitrana sprawa.
Po przewinięciu stu woreczków zaczęłyśmy się zastanawiać, czy przypadkiem nie opłacałoby się bardziej wykonać te worki od początku. Zupełnie od początku!
Po kolejnych dwustu byłyśmy gotowe rozpatrzyć sytuację, gdy same otwieramy "Pralnię Kameleon" w naszym mieście, aby zaoszczędzić sobie nerwów i czasu, oraz zadbać o czystość własnego języka (wolnego od łaciny).
O mały włos z niefortunnej pomyłki narodziłoby się więc nowe miejskie przedsiębiorstwo usługowe.

Druga okoliczność rodząca nowe pomysły to deficyt dóbr  - jak by to fachowo określili specjaliści z Centrum Adama Smitha. Czyli, że gdy mamy czegoś  w ilości "niewystarczliwej" (jak by o tym  z kolei powiedzieli koledzy lingwiści - Ahoj, Mariolu!), zmusza to nasz mózg do działania. Ten zaś w zamian   za tę intelektualną gimnastykę (co by tu połączyć, z czym i w jakich proporcjach)  rehabilituje się nam wyjątkowymi pomysłami i projektami.
Jak ten na przykład...  
Ładny???? Powiedzcie, że ładny:)

No, znajdź...

Się pan Marcin (MŻPMZPP) dopytuje, co tu tak mało śmiesznie ostatnio. Śpieszę odpowiedzieć, że styczeń taki coś dla mnie mało śmieszny i nie bardzo mnie rozpieszcza. A że zazwyczaj chyba tak jest (ja przynajmniej widzę taką tendencję), że śmiechowa wartość wyrażanych treści ma się wprost proporcjonalnie  do humorów, dąsów i takich tam w życiu rzeczywistym, widać też to pewnie w wyrazie wpisów.

Jeśli przysmucam, przepraszam. Od odpowiedzialności się jednak uchylam.

Dla poddierżania razgawora zadam jednak zagadkę:

ZNAJDŹ PIĘĆ RÓŻNIC :)

Spostrzegawczy i wnikliwy obserwator, który bezbłędnie poda pięć różnic, dostanie wirtualnego buziaka lub uścisk dłoni wojewody. Jeszcze nie wiem, którego wojewody, ale pewnie coś wymyślę.

I jeszcze rystykalnie

Beże w natarciu

Co ja się nieraz muszę  nakombinować, żeby rzucić światło na kolor i deseń, który  na co dzień pełni rolę mistrza raczej drugiego planu.   

Bo beż taki własnie jest - zazwyczaj tło dla innych barw, zwykle dbające o to, żeby to czyjeś kontury były wyraźniejsze, a odcienie szlachetniejsze, ważniejsze.

Najwyższy czas oddać im głos i pozwolić na solowy występ:

najpierw w poduchach,

potem zaś w aniołach (w towarzystwie błękitów).

After eight

"Zastałam ich oboje w sklepie, na pół pusty czajnik z czekoladą stał na ladzie pomiędzy nimi. Josephine miała oczy różowe, ale pełne ulgi, prawie radosne. Roux śmiał się z czegoś, co mówiła, dziwny, nieznany mi śmiech, egzotyczny, bo on się śmieje bardzo rzadko. Przez sekundę czułam coś, nieomal zazdrość. Ci dwoje należą do siebie."

„To się dzieje tak szybko, ten nagły przeskok ze światła do mroku, z bycia dla kogoś centrum wszechświata do przejścia na drugi plan, gdzie stajemy się ledwie cieniem, marginalnym, niegodnym uwagi i analizy...”

„(...) Czy od tego uciekała? Nie przed śmiercią, tylko od tysięcy maleńkich skrzyżowań jej życia z życiem innych, od zerwanych związków, od ogniw będących ogniwami wbrew samym sobie, od obowiązków? Czy przez tamte wszystkie lata uciekałyśmy od naszych miłości, przyjaciół, przypadkowych słów wypowiedzianych w przejściu, słów, które mogą zmienić kurs całego życia.”

„Z czekoladą jest jak z życiem – nie poczulibyśmy w pełni jego słodkiego smaku, gdyby nie odrobina goryczy, której czasem musimy doświadczyć.”

_______________

Wszystkie cytaty z Joanne Harris - "Czekolada" lub "Rubinowe czółenka"

Odwieczny dylemat

Pasują do siebie czy nie?
Ciągle mam te dylematy i te ograniczenia w głowie. Czasem tkwię w przekonaniu, że łatwiej byłoby zaprowadzić pokój na Bliskim Wschodzie niż te moje własne ograniczenia z głowy wyrugować.

Przypominacie sobie "Dym" Konopnickiej? Przerabiało się to niegdyś w bloku nowel pozytywistycznych, wraz z Prusem, Sienkiewiczem, Nałkowską. Pamiętam scenę przy stole, gdy matka mówi coś do syna, skubiąc nerwowo palcami żółtą serwetę w niebieskie jelenie.  Żółtą Serwetę W Niebieskie Jelenie!

- Kto ma Żółtą Serwetę W Niebieskie Jelenie? No kto?" - dopytywała polonistka, co miało być pewnie zawoalowanym pytaniem "co chce nam autor powiedzieć, podając w treści te kolory".
- Że to biedni ludzie byli, prości, niewykształceni, na życie których składała się tylko codzienna harówka w kopalni, która ledwo przynosiła kromkę chleba Czyli tacy ludzie, którzy nie dość, że biedni, to jeszcze w poczuciu beznadziei, bez perspektyw i aspiracji - sama odpowiedziała sobie na to pytanie.

Czyli że Żółty Z Niebieskim się nie łączy, bo to w złym guście, dla ludzi bez polotu i aspiracji, i w ogóle passé -  tak mi się zakodowało od podstawówki. I tak mi trudno z tego wyrosnąć. A przecież cała Toskania, calutka Prowansja i jeszcze z pół Szwecji uwodzi nas tym połączeniem od wieków. A my w te kolory jak w dym.

Tak więc pasują do siebie Czerwony Z Różowym, czy nie - stanęłam dziś rano znów przed kolorystycznym dylematem.

Love krowe

Myślenie przy tej niedzieli nieszczególnie mi wychodzi.  To sobie  przynajmniej poszyję.

Tym razem z tkaniny w komiksową menażerię.

Ona się pozastanawia teraz...

Od pewnego czasu nie czytam poezji. Ja od poezji nawet stronię. Zaczytuję się w tych krwawych beletrystycznych historiach, jakbym chciała coś odreagować.

Nie odpuściłam sobie poezji jednak zupełnie. Czasem zachwyci mnie tekst piosenki, czasem zatrzyma Poniedzielski. Czasem Szymborska. Czasem  Nohavica. Albo Andrus ze swoim wierszem jednorazowym.
Tylko co to jest za poezja... ten wiersz jednorazowy. 

Raz nawet na parę chwil skradł moje serce Dariusz Basiński. Taki artysta kabaretowy. Napisał książkę z wierszami, która w całej swojej formie była ciekawa. Miała obrazki. Nie wiem dlaczego, obrazki to dla książki rzecz wstydliwa (w mojej głowie mam taką myśl, nie żeby w ogóle). Tak jakoś sobie to kiedyś zakodowałam  i nie potrafię od tego uciec. Wstydliwa rzecz i już!

Basiński tę myśl w mojej głowie odwraca. Jego wiersze w dużej mierze składają się z obrazków.  I nie wiadomo po chwili, co z nich ma większą treść: tekst czy te obrazki.
Że już nie wspomnę, że Basiński - taki kabaretowy artysta - nie próbuje na rozum brać kobiety. Wie, że się nie da, więc tylko obserwuje i opisuje.
Cudnie opisuje.

I nie śmieje się, że ja czasem płaczę nad geometrycznym. W końcu jak każda kobieta.  Co najwyżej zadzwoni do matki.

I tak ja mnie kiedyś ujął obrazkami Basiński, tak dziś nie mogę przestać oglądać tego:

A cała rysowana treść tutaj: ---> O TUTAJ!
Piękne, prawda?