Tniemy lawendę

Od czasu do czasu przeglądam statystyki bloga, jakie się nam w Blogspocie oferuje. I tak w ciągu ostatnich dwóch tygodni zdarzyły się wejścia na tę stronę dzięki wpisaniu w okno wyszukiwarki zwrotów: "tniemy lawendę"  (41 razy) oraz "jak ciąć lawendę" (23 razy).

Z błyskotliwością, jakiej zapewne pozazdrościłby mi sam redaktor Wałkuski  (sic!), postanowiłam wyjść naprzeciw tym zapytaniom i opowiedzieć w skrócie o moich w tym zakresie doświadczeniach. Co prawda moja plantacja już nie istnieje, zdążyłam jednak przez te kilka minionych lat poznać zwyczaje tej pięknej rośliny i bynajmniej nie zamierzam tych tajników zabrać do grobu.

Zasady są dwie: pierwsza dotyczy stopnia rozwinięcia kwiatów. Tniemy pędy, na których dopiero zaczynają "pękać pączki". Zanim lawenda wyschnie, większość kwiatów zdąży się jeszcze otworzyć. Gdy uda nam się wyczuć ten moment, możemy być pewni, że kwiaty będą pachnieć uwodzicielsko, zachowają piękny kolor (nie zbrązowieją), ani też nie obsypią się w nadmiarze.

Druga zasada dotyczy tego, jak długie pędy ciąć. Albo odwracając pytanie - jak długie końcówki pędów zostawić na krzaku. W tej dziedzinie powołam się na mój niezawodny autorytet - pana szkółkarza, u którego     zaopatrywałam się w sadzonki, a który mawiał, że należy ciąć kwiaty krótko przy ziemi, nawet gdy rozum się buntuje i gdy sumienie woła o litość. Tnijmy te krzewy jak najniżej, formując zgrabne kule, a w następnym roku krzewy odwdzięczą się bujniejszym kwieciem niż dotychczas.
A matematycznie: wystarczy gdy nad ziemię wystają pędy długości 10-15 cm.

Krzewy przycinałam od razu po kwitnieniu. Przy większej ilości krzewów doskonale sprawdza się w tym zadaniu podkaszarka spalinowa  ze sztywnym nożem, ale i zwykły sekator da radę. Tak wczesne cięcie da szansę roślinie na przygotowanie się do zimy i solidne zagojenie się "ran", które zwłaszcza przy zdrewniałych gałązkach mogą być dotkliwe. Literatura podaje, że rośliny można przycinać również wiosną. Osobiście bałam się spróbować i jako takich wiośnianych doświadczeń z cięcia nie zgromadziłam.

Jeśli komuś te informacje w jakiś sposób okażą się pomocne, ten proszony jest zostawić w komentarzu choćby kropkę. Będzie mi przyjemnie; da mi to również sygnał, że podobnymi doświadczeniami warto się dzielić.

Na koniec garść zdjęć z poprzedniego roku na otarcie łez (moich), ale może i Wam będzie przyjemnie.

Dobranoc.

P.s. Zdjęcia "robalowe" są ze specjalną dedykacją dla Vitoosa. Vitoos, ja mam nadzieję, że Ty docenisz to, jak ja się tarzałam w tych krzakach, żeby te owady en face sfotografować.

Zimny prysznic

Gdybym miała lato zamknąć w jakieś symbole, które zimą z pamięci o każdej porze dnia i nocy przywołałabym bezbłędnie, byłyby to dwie rzeczy: tanie perfumy i plastikowa biżuteria.

To pierwsze - zawsze z nutą cytrusów, mięty i skoszonej łąki.  Lekkie, żywe, nienachalne.

To drugie akompaniuje pierwszemu dźwięcznie: pobrzękuje, szumi, szeleści, mieni się zwykle na niebiesko.  Kiwa się na uszach, zaplątuje we włosy, zsuwa się z nadgarstka albo wpada w nieskromnie odsłonięty dekolt. 

Te dwie rzeczy wywołują zawsze w mojej głowie tylko jedno proste skojarzenie: w a k a c j e!!!

A gdy przychodzą wakacje,  dzień się wydłuża. Oliśka u taty, mogę więc krzątać się ze spokojem przy swoich obowiązkach do późnego popołudnia, nie zawracając sobie głowy obiadem. Zjadam w locie miskę jagód ze śmietaną; przez chwilę zastanawiam się, czy je umyć i zabrać im trochę cennego aromatu, czy też zjeść takie po prostu bez mycia, pachnące lasem, ale za to narażając się na połknięcie wraz z nimi jakiegoś wrednego pasożyta. Wygrywa rozsądek, choć przez moment  żałuję decyzji patrząc, jak owoce wykrwawiają się w wodzie.  Ale i tak jest smacznie. Można wracać do roboty. 

A po pracy wanna i książka - drugi duet skojarzeń-nierozłączek, z tą różnicą, że te żyją na okrągło przez cały rok. 

W tej dziedzinie (przynajmniej pod względem tematów powieści) nie było u mnie ostatnio zbyt wakacyjnie. W ciągu dwóch dni pochłonęłam opowieść o wojnie - taki "raport z oblężonego miasta", o którym wspominałam wcześniej.  Przeczytałam "Miasto złodziei"   Davida Benioffa. Gdy kupowałam tę powieść, na tylnej okładce przeczytałam, że autor, oprócz tego, że jest pisarzem, jest również scenarzystą. Ma na koncie scenariusze do "Troi" z Bardem Pittem i filmu "Zostań" z Ivanem McGregorem.  Ale doświadczenia  z powieściami pisanymi przez scenarzystów mogą nieść różny ładunek. Można się naciąć (jak to było u  Nicholasa Evansa, którego każda powieść, jaka nastąpiła po "Zaklinaczu koni", to jakaś pisana pod niewymagającą publiczność  literacka sieczka).  Można też się mile zaskoczyć. 

Jedno o pisarzach scenarzystach można powiedzieć na pewno: potrafią malować scenerię i bieg wydarzeń. Opisy miejsc i sytuacji może nie są szczególnie wnikliwe, nie powalają też świeżością charakterystyki postaci. Za to wydarzenia przesuwają się szybko jak w filmie. Wątki od początku do końca tworzą barwną i ciekawą dla czytelnika mozaikę zawiłości, które w końcowym akcie układają się w jasny i czytelny  emblemat.

Tak było i tym razem.  Gdy wydaje mi się, że o wojnie przeczytałam i obejrzałam już wszystko (wyłączając z tego całe tło faktów, dat i militarnych manewrów, do których nie mam głowy), zawsze natknę się na nowe podejście, pokazujące tragedię z innego punktu widzenia. 

W "Mieście złodziei" podróżujemy wraz z dwójką bohaterów:  młodym żołnierzem, który próbował okraść zwłoki niemieckiego spadochroniarza i studentem - dezerterem. Za obydwa przewinienia w wojennym Leningradzie groziło jedno: śmierć przez rozstrzelanie.  Niejednokrotnie wymiaru sprawiedliwości dokonywano bez sądu, na miejscu popełnienia przestępstwa. Tym razem jednak los dla obydwu młodzianów jest łaskawszy - mogą wyjść cało z obsesji, jeśli tylko uda im się zaspokoić nietypowe zadanie generała NKWD: muszą w ciągu kilku dni zdobyć tuzin jaj na wesele córki generała. Zadanie jest karkołomne, bo właśnie trwa zima, miasto jest oblężone i stale ostrzeliwane, pieniądze przestały być jednostką wymienialną, a życie można stracić  szybciej, niż zdąży się otworzyć usta i wyjaśnić całą sytuację. 

Więcej zdradzać chyba nie powinnam. Czytając to zastanawiałam się, ileż to sposobów na zadawanie cierpienia i upokorzenia można było wymyślić w tej wojnie. Czego jeszcze się dowiem okropnego o niemieckich praktykach? I przywołuję w pamięci wszystkie swoje rozmowy z moim synem, gdy próbuję opowiedzieć mu o trudach życia rodzin w latach osiemdziesiątych. Jest to dla niego tak samo trudne do przyswojenia i wyobrażenia, jak dla mnie okrucieństwo czasów wojennych. Czytam o tym, mimowolnie gromadzę tę wiedzę, ale odtwarzam ją jako coś mało realnego - zbyt wydumanego, aby mogło zrealizować się naprawdę.

Opowieść  bardzo mnie pochłonęła. Czytałam kilkanaście godzin z wypiekami na twarzy. Jedna rzecz jednak nie przypadła mi do gustu. Od pierwszych stron autor dość silnie zaznacza cechy osobowości wszystkich głównych osób uczestniczących w wydarzeniach. I pozostaje temu opisowi tak bardzo wierny, że praktycznie w momencie zawiązywania kolejnego wątku na podstawie tych silnie nakreślonych charakterystyk jesteśmy w stanie przewidzieć, jak zachowa się każdy z bohaterów w nowej sytuacji.

I choć zdaję sobie sprawę, że w realu to własnie ten niepowtarzalny kod - cały system drobnych szczegółów, cech charakteru, ulotnych min, zapachu, topografii znamion i blizn na skórze, barwy głosu, sposobu budowania zdań i postrzegania świata - powoduje to, że jesteśmy w stanie wyróżnić tę jedną jedyną osobę spośród miliona innych, to w przypadku literatury w bohaterze kochać się nie musimy. Ale chcielibyśmy być przez niego zaskoczeni.


Sam przebieg akcji - kolejność wydarzeń - jest oczywiście dużą niespodzianką, natomiast reakcja chłopaków na to, co im niesie los, przewidywalna do bólu. Ale to jedyny mankament.

Tak oto upływają mi kolejne letnie dni...

                           

Światłocienie

Jak zilustrować wyjazd, z którego przywiozło się pięćset zdjęć? Na czym się skupić? 

Tyle mniej więcej fotek przywieźliśmy z panem synem z wycieczki do Krzeszowa i Chełmska. 

Chełmsko to maleńka wieś na Dolnym Śląsku, która ma wybitne szczęście do ludzi, za to absolutny jego brak do pieniędzy. Kilka lat temu zrealizowano tu fantastyczny spektakl telewizji* z Jandą i Stuhrem w rolach głównych ( można obejrzeć w odcinkach na YouTube, co ja z całych sił polecam uczynić).  W napisach końcowych producent podaje informację, że miejscowość otrzymała sporo pieniędzy na rewitalizację urokliwej starówki. Ale gdy się tam jest, szczerze powątpiewa się w tą  informację.

Za to ludzie otwarci, uśmiechnięci, chętnie opowiadający o realizacji samego spektaklu: gdzie mieszkał sklepikarz, a gdzie był hotel, jak dojść do krzyża. No i właściciel sklepu z artykułami lniarskimi, zapraszający gości do prywatnego ogrodu i deklamujący wiersze własnego autorstwa. To byłby temat na osobną historię.

No a Krzeszów?  Gigantycznych rozmiarów barokowy kompleks kościelny, gdzie każdy znajdzie coś dla siebie - i pielgrzym, i miłośnik sztuki, i poszukujący spokoju i zadumania. Na pewno warto było się do tej wyprawy lepiej przygotować - poczytać o ściennych malowidłach, rzeźbach i samej architekturze. My tego nie zrobiliśmy. Za to znaleźliśmy tam spektakl światła i cienia.  Większość zdjęć w pionie, bo charakter budowli wymusza taki oglądanie detali. Dysproporcje pomiędzy rozmiarem posągów i wysokością człowieka są porażające. Dysonans wielkości multiplikuje efekt lustra, który uzyskuje się dzięki wypolerowanym kamiennym posadzkom.  Byłam zachwycona:)

_______________

* "Wizyta starszej pani" Friedricha Durrenmatta, W rolach głównych Krystyna Janda, Jerzy Stuhr, Marian Opania. Rok produkcji 2002. 

Dzisiejszy post sponsorują: kolor żółty i kolor niebieski

Zaczęło się od zwiedzania bazyliki w Krzeszowie. Żółte monumentalne ściany elewacji na błękitnym niebie stanowią zestawienie barw lekkie i ożywcze. W sam raz na taki upał. A potem to już poszło...

Światopoglądowa dyspersja

Dziś na Facebooku pan Adam Wajrak (znany i poczytny dziennikarz Gazety Wyborczej, zapalony ekolog, ponad 8500 subskrybentów na FB!) zamieszcza post o następującej treści:

"Jeżeli to prawda, to czuję się osobiście oszukany (lepiej użyć określenia wyd..many)!!! Ponieważ uważam, że polująca głowa państwa to obciach zrobię wszystko żeby w Polsce głowa państwa nie polowała!"

Następnie odsyła linkiem do artykułu:

Z artykułu zaś dowiadujemy się, że nasz prezydent udzielił wywiadu "Faktowi", w którym to podobno zadeklarował, że lubi polować.

Sam wajrakowy komentarz jedynie rozśmieszył mnie w pierwszym momencie. Przywołał w myśli scenę walki na miny w "Ferdydurke", z tą jednak różnicą, że tamta scena to była fikcja, a tu rzecz dzieje się naprawdę.

Ale zaraz potem posypała się lawina ostrych komentarzy, pełnych agresywnej krytyki pod kątem prezydenta, w których słowa "oszust", "kłamca" i "czego się można spodziewać po człowieku, który..." przeplatają się z tymi bardziej radykalnymi: "to nie jest obciach (...), to mordowanie", "strzelanie jest skutkiem impotencji", "kompletna degeneracja" itd. 

No, nie mogłam nie zareagować, bo choć pan Wajrak to człowiek, którego za wiele inicjatyw wielce szanuję, jak i również w tym zakresie jego szczerych intencji nie kwestionuję, to sposób, w jaki nagłaśnia temat, mnie oburza. Szczytną ideę wyprzedaje za grosze, sprowadzając tym samym swój dziennikarski dorobek do poziomu źródła, na jakie się powołuje. 

Jakby tego było mało, pan Adam wygraża, boksuje powietrze, pokrzykuje przy akompaniamencie chóru prawie stu osób , którzy wcisnęli przycisk "Lubię to" i kolejnych stu, którzy dołożyli swój kamyczek do wajrakowego ogródka w postaci komentarza. Nieśmiałe próby krytyki takiego stylu komentowania wątpliwej reputacji "newsa" dziennikarz zupełnie ignoruje. Siła rażenia do pozazdroszczenia. 

Lecz ta historia ma swój ciąg dalszy, który serwuje nam suspens, jakiego nie powstydziłby się sam Alfred Hitchcock.

Po niecałych dwóch godzinach ten sam dziennikarz dokonuje zrywu i próbuje wyprostować nieco swój błąd:

"Sprawdziłem u źródła Prezydent nie poluje! Obiecuję, obiecuję solennie; jeżeli okaże się że jest w tej abstynencji wytrwały to jestem do jego usług jako przewodnik przy foto łowach. A o fotografowaniu zwierząt pewien bardzo mądry i już niepolujący polityk powiedział; "emocje o wiele większe, a niesmak żaden"

Ale było już za późno. Pojawiły się dalsze komentarze  w klimacie tych  spod pierwszego posta, pełnych nienawiści i obraźliwych nut. Na próbę krytyki "Adam, u jakiego źródła sprawdziłeś? U jeleni? (...) bo powiedzieć można naprawdę dużo" pan Wajrak (już w glorii chwały gawiedzi i samozachwycie) odpowiada: "Sprawdziłem! Nie mogę zdradzić! Jestem dziennikarzem i mam swoje źródła."  {Roześmiałam się w głos na takie dictum.}

No to ja się pytam, czy za pierwszy razem sprawdzanie źródeł nie obowiązywało, a teraz obowiązuje? Jak to jest, panie Wajrak, z tą Pana dziennikarską rzetelnością? I czy to ładnie tak - pozywać człowieka, wygrażać mu,  pozwalać na ogólnonarodowe przelewanie żółci, aby na  koniec skwitować całą awanturę  słowami: "Nie poluje. Dziennikarze coś pokręcili."? 


Czy aby pan Wajrak do dziennikarzy się nie zalicza. Czy też zalicza się jedynie do tych słusznych?

Z całym szacunkiem, ale takie próby naprawy sytuacji i wygłuszenia wywołanej przez siebie awantury są próbami chybionymi i powziętymi poniewczasie. Mleko się rozlało. Nie przekrzyczy się tłumu, który już krzyczy i pomstuje.  

I naprawdę podarowałabym sobie już ten cały stres, tę złość i zażenowanie, gdyby nie fakt, że...

...

...

...

(teraz to ja pojadę Hitchcockiem:)

...

... że na moje uwagi pod w/w postem  doczekałam się osobistej riposty od wielce możnego pana W.:

 Gdyby Pani zechciała przeczytać wpis poprzedni, to zaczyna się on od " Jeżeli to prawda, to czuję się osobiście oszukany" czyli trybu warunkowego. Napisałem, że "jeżeli to prawda"! Ze swoich źródeł wiem, że prezydenta niestety ciągnie do polowania, czego zresztą nie ukrywa. Za porównanie do słynnego reżysera dziekuję:)

No to jeszcze raz odpisałam panu W., co następuje:

Rzetelny dziennikarz nie wszczyna awantury, gdy nad jego informacją ciąży choćby cień trybu warunkowego. A poza tym gratuluję Panu błyskotliwości, skoro porównanie tego, co tu się dzieje, do Hitchcocka wziął Pan za komplement.

Nastąpiła również druga odpowiedź:

Nie droga Pani, mój profil to nie gazeta, poza tym wiele informacji w mediach np w felietonach pojawia sie w trybie warunkowym. Mam prawo reagować i dmuchać na zimne. A tak jak już mówiłem wiele wskazuje, ze prezydenta ciągnie do polowania, sam niezbyt jasno się wyraża (nigdy sam nie obiecywałem mówi dziś - owszem obiecywał np w Hajnówce) to sprawa jest godna uwagi i wszczynania alarmu

Ooooj, takiej dawki jadu i nienawiści (mam na myśli wszystkie te nienawistne pod adresem prezydenta komentarze publiczności) w sprawie dmuchania na zimne to ja jeszcze nigdy nie widziałam.

No to teraz ja sobie pokrzyczałam. Otworzyłam wentyl i mogę iść spać. Dobranoc wszystkim, którzy mieli cierpliwość dotrwać do końca:)

________

Ps. Gdyby akcja rozwijała się dalej, poinformuję. Ale ciekawych i wnikliwych zachęcam do subskrybowania postów autorstwa pana Adama Wajraka, gdzie można prześledzić rozwój całej akcji. Uważam, że warto. 

Ps. 2. Swoją drogą pan Adam Wajrak często zajmuje moją uwagę skuteczną i jak najbardziej zgodną z moimi przekonaniami działalnością na rzecz ochrony  i poznawania przyrody. Jednak na tym powinien poprzestać. 

Zanim wejdę na wojenną ścieżkę...

Taki tytuł posta to stąd, że jeszcze dziś wybieram się do naszej biblioteki na seans "W ciemności" i  ponieważ własnie skończyłam fascynującą i przerażającą jednocześnie opowieść o oblężeniu Leningradu w 1942 r.  Ta druga wywarła na mnie niemałe wrażenie, a i po filmie spodziewam się małych wstrząsów w moim mózgu; pewnie o tym wszystkim wspomnę w następnych wpisach. Może obydwie opowieści uda mi się sprowadzić do jakieś wspólnego mianownika. Sama jestem ciekawa tego doświadczenia.

Dzisiaj jednak zaczęły się wakacje. Obrazu wojennych zgliszcz w mieniu i umyśle nie będę w niczyjej wyobraźni przywoływać. Dziś zaczyna się beztroska, lenistwo i folgowanie. Przynajmniej dla niektórych.

Dlatego dziś ważko, co w moim mniemaniu, wcale nie znaczy nieciekawie.

Na ten teledysk natknęłam się na początku 2009 roku, kiedy klip miał jeszcze niespełna 10000 odsłon. Dziś (w momencie, gdy to piszę) ma ich prawie 23 miliony. Ta liczba robi wrażenie.
Od początku porwała mnie lekkość i niekonwencjonalność  zarówno muzyki, jak i samego filmu.
Zachęcam, aby go obejrzeć do końca.

Film został nakręcony metodą poklatkową,  przy użyciu niewielkich środków, z zaangażowaniem  nieprzerośniętej ekipy artystów. Zdjęcia trwały 48 godzin. Po emisji klipu w internecie ekipa rozpoczęła maraton  festiwalowych pokazów różnej maści. Liczba i różnorodność nagród, jakie twórcy otrzymali w ciągu następnych lat, przyprawia o zawrót głowy. Teledysk uhonorowany został również na Międzynarodowym Festiwalu Filmów Animowanych w Poznaniu w 2010 r., co mnie szczególnie z niezrozumiałych dla mnie samej powodów ucieszyło.

Szczegóły zza kulis obejrzeć można  tutaj.  Po obejrzeniu tego materiału nie wiem, co jest bardziej interesujące: sam teledysk, czy historia jego powstawania.

Szczególnie ujęła mnie inicjatywa, na którą wpadli sami artyści - z ponad 2000 zdjęć zrobili ofertę sprzedażową. Na stronie można zakupić więc unikatowe (bo każdą fotografię można zakupić tylko raz) ujęcie z planu. Marzę sobie, że może kiedyś jedno z nich zawiśnie na ścianie nad moja kanapą. A w piętrzeniu przed sobą marzeń jestem przecież stachanowską przodowniczką:)


Arrivederci...

Gubię się w gąszczu

- Mamo, a czy ty lubisz kino koncepcyjne? - padło pytanie od młodziana na ostatniej rowerowej wycieczce z udziałem moim i syna kinomana. Najeżyłam się, spodziewając się jakiegoś pseudofilozoficznego pitu-pitu.
- Chodzi Ci o takie, w którym jest mało akcji, a dużo obrazu; mało dialogów, ale dużo dźwięku? - odpowiedziałam sprytnie (jak mi się wydawało, według tego co  mi podpowiada intuicja).
- No, miej więcej...
- Czyli Wim Wenders mniej albo więcej? - odparłam mając na myśli  "Paris, Texas" albo "Lisbon story", które według schematycznego rysopisu pasowałyby mi idealnie.
- Z tym Wendersem to ty uważaj. - skonstatował młodzian, który w tym samym momencie miał w głowie "Szkarłatną literę" i "Niebo nad Berlinem". 

Tak więc wyszło na to, że intuicja to za mało, aby się wykazać, a zaległości w kinowej edukacji względem pana syna spore. Oj, spore! No i czas działa na moją niekorzyść. No i... dalej nie wiem, co to jest kino koncepcyjne. Ktoś wie?

Całe życie dziwiłam się, że młodzieży tak potrzebne są etykietki. Rzucają nazwami trendów, wśród których owo "kino koncepcyjne" należy do tych najprostszych, najbardziej swojsko brzmiących. W dziedzinie muzyki padają zaś takie określenia, których nawet nie odważę się cytować. A dla mnie jest wszystko proste. Stosuję nazewnictwo uproszczone rozpinające się pomiędzy "podoba-mi-się" a "nie-podoba-mi-się".
I żyję sobie spokojnie w pojęciowej ignorancji i braku szacunku dla wszelkich systematyk:)

A poniżej zupełnie bezstylowe i nie-trendy anioły i serca, które popełniłam wczoraj na kolanie.

Lawendowo... wspominkowo...

Do słońca

Ostatnio doszłam do okropnego wniosku:  moja wielozadaniowość pozwala  mi schrzanić kilka spraw naraz. Ten rok był pod tym względem niezwykle owocny. Najpierw złamałam stopę, potem miałam wypadek na rowerze. W między czasie zaliczyłam jeszcze szycie rozwalonej brody Oliśki. Uzyskałyśmy więc obydwie już spore doświadczenie w wizytach na oddziale ratunkowym miejskiego szpitala z roszczeniem typu: "jeśli jest to możliwe, proszę mnie postawić na nogi w ciągu najbliższej doby".

Utraciłam kluczowego klienta. Inną klientkę bardzo zawiodłam. Z trudem odbudowuję w sobie zapał do pracy, jaki miałam przed tymi moimi prywatnymi zawieruchami. Pozytywną energię trwonię na "nie mam odpowiedniej tkaniny" i "nie mam wystarczająco dużo miejsca". Męczę się z tym wszystkim.

A teraz jeszcze to: po latach publikacji artykułów i wszelakiej maści wzmianek prasowych i internetowych o mojej pracy przy lawendzie, po latach mniej lub bardziej udanych publikacji artykułów pod nazwiskiem swoim lub cudzym wreszcie nadarzyła się sposobność napisania większej pozycji o tej pasji. Samodzielnie! Okazja nie spadła mi z nieba. Bynajmniej. Zabiegałam o nią, pisałam do wydawnictw, składałam nieśmiałe propozycje, budowałam portfolio, wysyłałam szkice. A gdy wreszcie nadarzyła się okazja wybić się na niepodległość - wydać pozycję całkowicie autorską, napisać dużą pracę według własnego pomysłu  i z własnymi ilustracjami - czyli kiedy wreszcie znalazło się wydawnictwo, które propozycję przyjęło z otwartymi ramionami, to ja co robię? Rezygnuję. Zamykam się i wycofuję. Bo właśnie wszystkie pomysły prysły, a i warsztat pisarski jakby nie z tej półki, którą chciałabym pod tym względem zadowolić.   No, mam ja ze sobą ostatnio pod górkę.

Ale nic to. Właśnie wychodzi słońce. Otarcia na twarzy już nawet zaczynają mi się podobać. Siniaki zmieniają barwy. Zaczęłam znów używać makijażu. Oczy maluję nawet w kolorach pasujących do zasinień na czole, czyli na zielono-fioletowo. Taki nowy urban camouflage:)
W piątek idę na film "W ciemności" do naszej biblioteki.
W sobotę idę malować paznokcie.
Rozpoczęłam czytać nową świetną książkę.
Zaczynam nowe świetne zlecenie, dla nowego świetnego klienta.
Jakoś to beee..., jak to mówią.

A poniżej zdjęcia z ostatniego projektu. Klient dał mi wolną rękę. Elementem koniecznym i jednocześnie spajającym całą kolekcję miało być haftowane logo. Poza tym samowolka i radosna twórczość. Uwielbiam takie zlecenia, zwłaszcza, gdy klient później  również jest zadowolony.
Pozdrowienia, Panie Jarosławie:)))

Do odwiedzenia strony Z szafy do szafy niezobowiązująco zachęcam.

**************

Ktoś mi w mailu zarzucił, że po Stuhrze się prześliznęłam -  że tylko jeden cytat i że żadnych głębszych refleksji...
Tak więc na zakończenie tematu donoszę, co poniżej:
Książkę uważam pod wieloma względami za bardzo udaną. Plastyczne (wizualne) wrażenia wysokie. Radość pod tym względem wysoce skondensowana.  Okładka piękna, papier luksusowy, ilustracje w odpowiedniej proporcji do tekstu, jak na taką wspominkową pozycję.
A treść? Sklasyfikowałabym tę książkę, jako taką, którą czyta się przyjemnie i dość lekko - pomimo ciężkiego tła i powodu, z którego ta pozycja powstała. Jednak mnie osobiście drażnił czasami mentorski ton niektórych wypowiedzi  - tych wszystkich zdań wypowiadanych tonem ex catedra, dotyczących miernoty młodego pokolenia i rzekomej degrengolady młodzieżowych wartości.  Mam dorastającego syna, a i sama pamiętam siebie z czasów, gdy miałam lat naście, więc wiem, że młodzież również wyznaje pewne wartości  i głębsze idee. Nawet jeśli są one inne od naszych, nawet gdy są one według nas zupełnie niegodne szumu, który się wokół nich robi, to jednak je mają i wyznają je z równą żarliwością, co my nasze. A może i większą, bo popartą młodzieńczym entuzjazmem, który u nas zjedzony jest przez trudy codzienne.
Poza tym - nie ma się czego w książce przyczepić i cieszę się, że ją przeczytałam. Tchnęła we mnie jakąś pozytywną myśl. Rozpaliła iskrę. Lubię, jak książka tak ze mną sobie poczyna.