Zdarza Wam się czasem, że
inspiracją dla powstania postu bywa jedno słowo, jakiś grymas, obraz zatrzymany przypadkiem w kadrze i tym podobne ulotne bzdury?
Dla mnie dziś inspiracją jest hasło, jakie znalazłam przy pobieżnym przeglądaniu statystyki blogowej. - hasło, po wpisaniu którego w okno wyszukiwarki ktoś został skierowany na tę stronę.
A hasło to brzmi:
"dlaczego Rejtan wykazał się odwagą".
Nie wiem, czy coś o tym u mnie było. Nie pamiętam.
Aby jednak trafienie na tę stronę za sprawą tego hasła nie okazało się tak całkiem chybione, mogłabym chyba próbować wyjaśniać to tu i teraz
zgodnie z historycznym faktem. Mogłabym też szukać absurdalnego powodu ze względu na historyczne tło, ale za to wielce prawdopodobnego ze względu na logikę (znaczy, że nie ze względu na logikę w ogóle, tylko na
logikę po mojemu). Bo, że działalność historyczna często niewiele miała wspólnego z logiką, chyba nikt tu kwestionował nie będzie. Bez przykładów się obejdzie. Wszyscy wiemy i chwalić się nie mamy czym.
Na takie próby wyjaśnienia sprawy naprowadziłyby mnie żarty ze szkolnych zeszytów, jakie otrzymałam ostatnio na mail, a podczas czytania których nie mogłam się kilka razy nie uśmiechnąć, a nawet dwukrotnie zarżeć. W zeszytowych humorach sporo było o historii i coś mi mówi, że najprostsze skojarzenia, jakie się cisną uczniom na myśl po zadaniu pytania przez nauczyciela historii wcale nie muszą być prawidłowe i zgodne z faktami, jednak
trudno odmówić im właściwego wnioskowania. A jak powszechnie wiadomo, my - umysły ścisłe, logice hołdujemy przede wszystkim, nawet przed historyczną poprawnością.
I tak na przykład rozśmieszyło mnie zdanie:
"Kiedy Adam Mickiewicz zawiódł się na kobiecie, wziął się za Pana Tadeusza."
Mnie ta zastępowalność płciowa akurat zupełnie nie dziwi. Podobnie z resztą było w przypadku Pana Boga, który tak się wkurzył, że mu Adam podczas aktu stworzenia wyszedł raczej słabo, że raz dwa wziął się za kobietę. Tak więc zastępowalność płciowa działa, i to nawet w obie strony.
Potem uśmiechnęłam się przy zdaniu:
"Makbet miał wyrzuty po mordzie", bo skojarzyło mi się, jak koleżanka z klasy podjęła się próby obrony niezbyt delikatnego zachowania Lady Makbet, tłumacząc podczas odpowiedzi na środku klasy, że owa pani na pewno musiała mieć trudne dzieciństwo i ojca alkoholika, skoro wyrosła na taką flądrę.
Turlałam się ze śmiechu przy
"Boryna był teściem żony syna Antka Hanki", bo to mi przypomniało naszego
Męża Żony Pana Marcina Z Poprzedniego Postu,
ale poległam zupełnie przy tym:
"Ludwik XIV był samolubem. Twierdził, że Francja to ja."
No. To jest dopiero wnioskowanie wprost!!!
Ja w ogóle nie wiem, czemu mnie śmieszą takie rzeczy. Przecież to takie głupie jest, że aż strach.
I powinniśmy już z tego wyrosnąć. A może wszyscy już z tego wyrośli, tylko ja gdzieś tam w tyle za szwadronem. Jak zwykle...
No, to żeby jeszcze się pogrążyć do reszty, przytoczę coś, co rozśmieszyło mnie z dziedziny biologii (ewentualnie socjologii):
"Królik jest tak oddany swym małym, że wyrywa sobie kłaki sierści z brzucha, żeby wyścielić im gniazdo. Który ojciec rodziny by się na to zdobył?!"
No właśnie. Który?
Ryczę ze śmiechu, bo oczyma wyobraźni widzę miny nauczycieli, którzy czytają takie kwiatki. A ryczę tym głośniej, że utkwiło mi w pamięci powiedzenie mojego profesora matematyki, który na takowe zaskoczenia zwykł mawiać drapiąc się w łysinkę, która nieśmiało wkraczała mu na potylicę:
"Tak, proszę Państwa, mamy tu klasyczny przykład związku muzyki z prostytucją: coś mi tu, ku...rwa, nie gra."
P.s. Mówiłam, że mamy w domu królika? Się poobserwuje i się zda relację, jak to jest z tym futrem.
P.s.2. Następnym razem spróbuję ustosunkować się do innych zapytań, jakie pojawiają się w statystykach, a dzięki którym trafiacie na tę stronę.
W tym tygodniu były to między innymi:
1) "osadzenie wanny"
2) "znak drogowy prosty do narysowania"
Prawdziwym wyzwaniem przy ustosunkowywaniu się będzie hasło:
3) "bombonierka chwyty i tekst"
Natomiast stanowczo odmawiam omawiania tematu:
4) "dekoracje z rzołędzi". (pisownia oryginalna)
