Co prawda "Tęczak" brzmi dla mnie dość złowrogo - coś jak "szpiczak" albo inne paskudztwo - to pomimo niezbyt, w moim mniemaniu, trafionej nazwy, chciałabym założyć choć raz w życiu coś takiego na szyję i z powodzeniem mogę zabierać się z tego świata.
I żebym ja chociaż taka ładna była, jak ta modelka, na której tęczaka się prezentuje. Albo taka młoda. A już najlepiej jedno i drugie.
A tu lipa! LYPA!
Urodę tęczaka i etapy jego powstawania podziwiać można tutaj: ----> O TUTAJ!
______________
Zdjęcie ukradzione ze strony aukcji. Organizator łaskaw przymknąć oko, bo to kradzież w szczytnym celu.
wtorek, 8 stycznia 2013
Nie chcę, żebyś była inna
Wieść gminna niesie, że w mojej okolicy robią nabór do programu "Metamorfozy".
- Beti, może się zgłosimy? Casting wygramy w cuglach.
- A co będą nam tam robić?
- Zwykłe rzeczy: tu wyssają, tam podpompują, zęby podprostują, włosy obetną, paznokcie wymalują, garderobę odpowiednią na każdą okazję dobiorą. No takie tam zwykłe rzeczy.
- Czyli że zmienią nas diametralnie?
- No, pewnie trochę zmienią.
- To ja nie chcę. Dziękuję. Dobrze się czuję we własnym ciele. I zadowolona jestem z własnego garderobianego bałaganu.
Ale wiadomość gdzieś się tam po głowie kołatała przez kilka godzin. Wieczorem wróciła zogromniona, jak śniegowa kula, która już cały stok pokonała. Drążę więc temat przy kolacji z córką:
- Olu, jest taki konkurs, w którym, jak stanę do wyścigu i wygram, to zrobię się ładna.
- Dla mnie jesteś ładna.
- Ale będę wtedy zupełnie inna.
- Nie chcę, żebyś była inna! Możesz oczywiście trochę schudnąć; pofarbować włosy; ściągnąć z paznokci ten różowy kolor, bo ci nie pasuje; wyrzucić tą okropną szminkę, co mnie obkleja, gdy całujesz; zacząć więcej chodzić na obcasach; ta brązowa spódnica jest... no wiesz, trochę wioskowa; i ta bluzka w te srebrne paski... no wiesz; a biżuteria... mamo, ile ty masz lat w ogóle?; no i ten płaszcz w kropki... wybacz; zmarszczki trochę usuń, te z czoła przynajmniej; no i siwe włosy ze skroni precz; perfumy do zmiany, stanowczo!; a poza tym, to chcę, żebyś była taka sama.
Sama już nie wiem, czy dziecięca szczerość motywuje, czy raczej wpędza do grobu???!!!
- Beti, może się zgłosimy? Casting wygramy w cuglach.
- A co będą nam tam robić?
- Zwykłe rzeczy: tu wyssają, tam podpompują, zęby podprostują, włosy obetną, paznokcie wymalują, garderobę odpowiednią na każdą okazję dobiorą. No takie tam zwykłe rzeczy.
- Czyli że zmienią nas diametralnie?
- No, pewnie trochę zmienią.
- To ja nie chcę. Dziękuję. Dobrze się czuję we własnym ciele. I zadowolona jestem z własnego garderobianego bałaganu.
Ale wiadomość gdzieś się tam po głowie kołatała przez kilka godzin. Wieczorem wróciła zogromniona, jak śniegowa kula, która już cały stok pokonała. Drążę więc temat przy kolacji z córką:
- Olu, jest taki konkurs, w którym, jak stanę do wyścigu i wygram, to zrobię się ładna.
- Dla mnie jesteś ładna.
- Ale będę wtedy zupełnie inna.
- Nie chcę, żebyś była inna! Możesz oczywiście trochę schudnąć; pofarbować włosy; ściągnąć z paznokci ten różowy kolor, bo ci nie pasuje; wyrzucić tą okropną szminkę, co mnie obkleja, gdy całujesz; zacząć więcej chodzić na obcasach; ta brązowa spódnica jest... no wiesz, trochę wioskowa; i ta bluzka w te srebrne paski... no wiesz; a biżuteria... mamo, ile ty masz lat w ogóle?; no i ten płaszcz w kropki... wybacz; zmarszczki trochę usuń, te z czoła przynajmniej; no i siwe włosy ze skroni precz; perfumy do zmiany, stanowczo!; a poza tym, to chcę, żebyś była taka sama.
Sama już nie wiem, czy dziecięca szczerość motywuje, czy raczej wpędza do grobu???!!!
poniedziałek, 7 stycznia 2013
Grey nie powalił
Gdy tylko usłyszałam, że świat filmowy nosi się z zamiarem ekranizacji szalenie popularnej na całym świecie powieści "Pięćdziesiąt twarzy Greya", zaczęłyśmy w dziewczynami spekulować, kogo obsadzą w głównych rolach.
Typów było wiele, choć przyznam, że obstawiałyśmy raczej twarze znane i opatrzone, niż jakieś aktorskie świeżynki.
I myślałam, że jak już zobaczymy tę twarz, tę sylwetkę, te oczy i te ręce, to zmiękną nam kolana, głos się załamie, oczy zajdą mgłą i że nam się cały wachlarz skojarzeń z materacami Ikea hurtowo uruchomi, czy coś.
A tu taaaaki chłoptaś. No błagam...
Książki nie przeczytałam. Nawet nie zamierzam. I z filmem, podejrzewam, też będzie mi nie po drodze. A może zbyt łatwo się uprzedzam. Nie wiem.
__________
Zdjęcie stąd: -----> o, stąd!
Typów było wiele, choć przyznam, że obstawiałyśmy raczej twarze znane i opatrzone, niż jakieś aktorskie świeżynki.
I myślałam, że jak już zobaczymy tę twarz, tę sylwetkę, te oczy i te ręce, to zmiękną nam kolana, głos się załamie, oczy zajdą mgłą i że nam się cały wachlarz skojarzeń z materacami Ikea hurtowo uruchomi, czy coś.
A tu taaaaki chłoptaś. No błagam...
Książki nie przeczytałam. Nawet nie zamierzam. I z filmem, podejrzewam, też będzie mi nie po drodze. A może zbyt łatwo się uprzedzam. Nie wiem.
__________
Zdjęcie stąd: -----> o, stąd!
niedziela, 6 stycznia 2013
Dzieci wiedzą lepiej
Arek mi dziś opowiedział dowcip:
Pani przedszkolanka pomaga dziecku założyć wysokie, zimowe butki.
Szarpie się, męczy, ciągnie...
- No, weszły!
Spocona siedzi na podłodze, dziecko mówi:
- Ale mam buciki odwrotnie...
Pani patrzy - faktycznie!
No to je ściągają, mordują się, sapią... Uuuf, zeszły! Wciągają je znowu,
sapią, ciągną, ale obuwie ani myśli się poddać. Nareszcie, uuufff, weszły!
Pani siedzi, ciężko dyszy, a dziecko mówi:
- A to nie są moje buciki...
Pani niebezpiecznie zwęziły się oczy. I znowu szarpie się z butami...
Zeszły!
A dziecko kontynuuje:
- ...bo to są buciki mojego brata ale mama kazała mi je nosić.
Pani zacisnęła ręce mocno na szafce, odczekała aż przestaną jej się
trząść,
i znowu pomaga dziecku wciągnąć buty.
Wciągają, wciągają ..... weszły!
- No dobrze - mówi wykończona pani - A gdzie masz rękawiczki?
- W bucikach
Uśmialiśmy się do łez, przytaczając coraz to nowe dowody na to, jak odmienna jest dziecięca logika od naszej - dorosłej.
Mi na przykład Oliśka zadała ostatnio niezwykle trudną zagadkę:
- Mamo, a co to jest: rodzi się różowe, a potem jest czarne?
I moja wyobraźnie okazała się niezwykle kreatywna pod tym względem, bo podałam tyle pomysłów na rozwiązanie tego zadania, że głowa mała. Wszystkie okazały się chybione:
- To kret jest, mamo.
- Kret?
- No kret, rodzi się różowy, jak wszystko, co się rodzi, a potem się pobrudzi.
No zgadłby to kto?
Pani przedszkolanka pomaga dziecku założyć wysokie, zimowe butki.
Szarpie się, męczy, ciągnie...
- No, weszły!
Spocona siedzi na podłodze, dziecko mówi:
- Ale mam buciki odwrotnie...
Pani patrzy - faktycznie!
No to je ściągają, mordują się, sapią... Uuuf, zeszły! Wciągają je znowu,
sapią, ciągną, ale obuwie ani myśli się poddać. Nareszcie, uuufff, weszły!
Pani siedzi, ciężko dyszy, a dziecko mówi:
- A to nie są moje buciki...
Pani niebezpiecznie zwęziły się oczy. I znowu szarpie się z butami...
Zeszły!
A dziecko kontynuuje:
- ...bo to są buciki mojego brata ale mama kazała mi je nosić.
Pani zacisnęła ręce mocno na szafce, odczekała aż przestaną jej się
trząść,
i znowu pomaga dziecku wciągnąć buty.
Wciągają, wciągają ..... weszły!
- No dobrze - mówi wykończona pani - A gdzie masz rękawiczki?
- W bucikach
Uśmialiśmy się do łez, przytaczając coraz to nowe dowody na to, jak odmienna jest dziecięca logika od naszej - dorosłej.
Mi na przykład Oliśka zadała ostatnio niezwykle trudną zagadkę:
- Mamo, a co to jest: rodzi się różowe, a potem jest czarne?
I moja wyobraźnie okazała się niezwykle kreatywna pod tym względem, bo podałam tyle pomysłów na rozwiązanie tego zadania, że głowa mała. Wszystkie okazały się chybione:
- To kret jest, mamo.
- Kret?
- No kret, rodzi się różowy, jak wszystko, co się rodzi, a potem się pobrudzi.
No zgadłby to kto?
sobota, 5 stycznia 2013
Wypijemy jednego, drugiego, trzeciego...
Koń, szabelka i butelka
ot, Polaka miłość wielka
niech no Bozia jeszcze zdrówko da
i dzieweczkę, co do laseczka szła i szła...*
No i przyszła...
Katy Carr. Szalenie sympatyczna, zdolna, o polskich korzeniach, z dźwięcznym głosem i śmiechem.
Kto słucha Trójki, pewnie o niej słyszał. Czy słuchacze innych stacji mieli również tę przyjemność - nie jestem pewna.
Tak czy inaczej warto ją wpuścić pod swój dach, bo to muzyka, która pachnie domem - i wsłuchać się przy okazji w niesamowitą historię, którą opowiada brytyjska piosenkarka.
Opowieść jest tyleż niesamowita, co mało prawdopodobna. Wydarzyła się jednak naprawdę.
Do stworzenia utworu zainspirowała Katy historia Kazimierza Piechowskiego - oświęcimskiego jeńca, który wraz z trzema kolegami w czerwcu 1942 r. uciekł z obozu samochodem komendanta Rudolfa Hoessa - w przebraniu w niemieckie mundury, główną bramą obozu. Większość z nas zna tę historię.
Nie znała jej jednak wcześniej Katy. Po pewnym czasie piosenkarka dowiedziała się jednak, że bohater jej opowieści żyje, ma się dobrze i mieszka na Pomorzu. Doprowadziła do spotkania, co zaowocowało wyprodukowaniem filmu dokumentalnego o tej histerycznej ucieczce.
Trójka pokochała Katy. Moje środowisko również. Ja w każdym razie na pewno. A ona nam się pięknie odwdzięczyła cudną, dźwięczną płytą, pełną kompozycji do których akompaniuje na naszych strunach.
No to jeszcze na udane domknięcie tego wieczoru:
_______________
* A cytat skąd, kto pamięta?
ot, Polaka miłość wielka
niech no Bozia jeszcze zdrówko da
i dzieweczkę, co do laseczka szła i szła...*
No i przyszła...
Katy Carr. Szalenie sympatyczna, zdolna, o polskich korzeniach, z dźwięcznym głosem i śmiechem.
Kto słucha Trójki, pewnie o niej słyszał. Czy słuchacze innych stacji mieli również tę przyjemność - nie jestem pewna.
Tak czy inaczej warto ją wpuścić pod swój dach, bo to muzyka, która pachnie domem - i wsłuchać się przy okazji w niesamowitą historię, którą opowiada brytyjska piosenkarka.
Opowieść jest tyleż niesamowita, co mało prawdopodobna. Wydarzyła się jednak naprawdę.
Do stworzenia utworu zainspirowała Katy historia Kazimierza Piechowskiego - oświęcimskiego jeńca, który wraz z trzema kolegami w czerwcu 1942 r. uciekł z obozu samochodem komendanta Rudolfa Hoessa - w przebraniu w niemieckie mundury, główną bramą obozu. Większość z nas zna tę historię.
Nie znała jej jednak wcześniej Katy. Po pewnym czasie piosenkarka dowiedziała się jednak, że bohater jej opowieści żyje, ma się dobrze i mieszka na Pomorzu. Doprowadziła do spotkania, co zaowocowało wyprodukowaniem filmu dokumentalnego o tej histerycznej ucieczce.
Trójka pokochała Katy. Moje środowisko również. Ja w każdym razie na pewno. A ona nam się pięknie odwdzięczyła cudną, dźwięczną płytą, pełną kompozycji do których akompaniuje na naszych strunach.
No to jeszcze na udane domknięcie tego wieczoru:
_______________
* A cytat skąd, kto pamięta?
Big bag
Dostałam torbę od Madlen. Niebieską. W moim ulubionym kolorze. Z aniołem.
Szmacianą. Aplikowaną. Patchworkowaną. Pikowaną. Haftowaną. Uśmiechniętą. Śliczną!
Moja mama będzie załamana !!!!
Szmacianą. Aplikowaną. Patchworkowaną. Pikowaną. Haftowaną. Uśmiechniętą. Śliczną!
Moja mama będzie załamana !!!!
piątek, 4 stycznia 2013
czwartek, 3 stycznia 2013
Gdy "prawie" robi różnicę
Zagrałam ostatnio na Kurniku w kości.
Robię tak czasem, gdy się nudzę (wtedy kości) lub gdy się nudzę, a chcę się przy okazji intelektualnie pogimnastykować (wtedy literaki - taka rodzima odmiana Scrabbli).
Ale wczoraj były kości.
Wchodzę, otwieram pokój do gry, czekam, aż ktoś inny w sieci się do mojego stolika dosiądzie.
Po minucie jest: sztaszu1993
Znaczy, że pewnie facet. Domysłem być może trafiam jak kulą w płot, zakładam tak jednak, bo "Sztaszu" chyba bardziej jest męski niż kobiecy.
Ja zmieniłam kiedyś nick właśnie tego powodu: z bnorbert3 (bo sugerował płeć - przeciwną od rzeczywistej i denerwowało mnie to, że w oknach dialogowych podrywają mnie jakieś małolaty) na nick lubietiktaki (choć wcale ich nie lubię, ale przynajmniej tanie podrywy się skończyły).
Sztaszu1993 sprawdził moje statystyki (pewno rozglądał się, czy nie mam w zwyczaju uciekać od stołu, gdy np. przegrywam, bo to dość upierdliwe jest dla drugiej strony, gdy zostaje się samemu przy stoliku, musi upłynąć regulaminowe parę minut dające czas na powrót gracza. Wtedy trzeba czekać i nie można rozpocząć następnej rundy. No, może to wkurzać), Ale ja nie uciekam. Nawet jak przegrywam sromotnie. Najwyżej proszę o rewanż. Dlatego mam dobre statystyki na Kurniku.
Tak więc sztaszu1993 sprawdził mnie i najpewniej stwierdził, że warto zagrać, bo przysiadł się do stolika.
- Hejka - pisze Sztaszu1993, zanim rzuci kośćmi.
- Witam:) - odpisuję, zanim ja rzucę kośćmi.
- To milo:)
- Miło? - bo mi się wydawało, że normalne jest, że uśmiecham się, jak ktoś się grzecznie wita, gdy do mnie podchodzi. - To miło, że miło:)
Nic to, gramy. Ja trafiam szóstki, sztaszu1993 dużego strita. Ostro zaczyna! No to ja małego strita, a on znowu dużego strita. Po sześciu kolejkach prowadzi trzystoma punktami. W okienku dialogowym nie gadamy prawie nic - poza tym, że on zachwycił się:
- Rzadko ktos tu uzywa polskich znakow. To sie ceni.
- Ja tam nie wiem, zawsze używam - mówię na boku.
...
Gramy.
Sztaszu1993 trafia szóstki, ale ja w międzyczasie trochę podgoniłam - miałam też dużego strita i karetę - obydwie figury wysoko punktowane. On - ma piątki i tym samym uzupełnia całą kolumnę górną cyfrową, dostaje 105 punktów premii. Dobry jest!
...
Gramy.
Ale ja chwilę później trafiam generała. Generał daje punktów, że ohoho. Prawie wyrównuję.
- Gratuluję - sztaszu1993.
- A to nie przedwcześnie? - dociekam ja, lubietiktaki. Bo przecież gratuluje się wygranego meczu, a do końca rozgrywki jeszcze ze dwie trzecie rzutów.
- Generała gratuluję - sztaszu 1993.
- Aaaa, nie złapałam :) Dziękuję. - myślę sobie: całe szczęście, że mam nick "lubietiktaki", a nie np. "jestemmądra32" . "Lubietiktaki" do niczego nie zobowiązuje jednak. I dodaję po chwili: - Ale mam alibi:)
- A jakie? - sztaszu1993 prowokuje.
- Włosy blond.
- Ojojoj, az taaak?
- No, niestety.
- To lekko w życiu nie masz. - rzuca sztaszu1993 na dobicie.
...
Gramy.
Nuda.
Nic się nie dzieje.
Jak w polskim filmie.
On trójki, ja trójki. Sztaszu1993 karetę, lubietiktaki dwójki i dopełnia liczbową kolumnę, i dostaje premię. Sztaszu1993 fula, lubietiktaki drugiego generała.
- Gratuluję - sztaszu1993.
- Dziękuję:) - lubietiktaki.
Może i czasem nie połapię się natychmiast. Ale za to szybko się uczę.
Gra kończy się wynikiem: lubietiktaki 1785 - sztaszu1993 1440.
- Miło mi było. Dziękuję - lubietiktaki.
- Mi też było miło. Dziękuję - sztaszu1993 (zwracam uwagę na polskie znaki w wypowiedzi sztaszu!)
Tak to się robi z mężczyznami - po dobroci i bez marudzenia. Inne dziedziny życia damsko-męskiego u mnie leżą, ale polskie znaki wprowadzam pod strzechy, gdzie się da. Każdy ma taką misję, na jaką mu wzrost pozwala.
Wszak kiedyś mistrz mowy polskiej - profesor Bralczyk powiedział:
____________
Zdjęcie pochodzi ze strony demotywatory.pl
Robię tak czasem, gdy się nudzę (wtedy kości) lub gdy się nudzę, a chcę się przy okazji intelektualnie pogimnastykować (wtedy literaki - taka rodzima odmiana Scrabbli).
Ale wczoraj były kości.
Wchodzę, otwieram pokój do gry, czekam, aż ktoś inny w sieci się do mojego stolika dosiądzie.
Po minucie jest: sztaszu1993
Znaczy, że pewnie facet. Domysłem być może trafiam jak kulą w płot, zakładam tak jednak, bo "Sztaszu" chyba bardziej jest męski niż kobiecy.
Ja zmieniłam kiedyś nick właśnie tego powodu: z bnorbert3 (bo sugerował płeć - przeciwną od rzeczywistej i denerwowało mnie to, że w oknach dialogowych podrywają mnie jakieś małolaty) na nick lubietiktaki (choć wcale ich nie lubię, ale przynajmniej tanie podrywy się skończyły).
Sztaszu1993 sprawdził moje statystyki (pewno rozglądał się, czy nie mam w zwyczaju uciekać od stołu, gdy np. przegrywam, bo to dość upierdliwe jest dla drugiej strony, gdy zostaje się samemu przy stoliku, musi upłynąć regulaminowe parę minut dające czas na powrót gracza. Wtedy trzeba czekać i nie można rozpocząć następnej rundy. No, może to wkurzać), Ale ja nie uciekam. Nawet jak przegrywam sromotnie. Najwyżej proszę o rewanż. Dlatego mam dobre statystyki na Kurniku.
Tak więc sztaszu1993 sprawdził mnie i najpewniej stwierdził, że warto zagrać, bo przysiadł się do stolika.
- Hejka - pisze Sztaszu1993, zanim rzuci kośćmi.
- Witam:) - odpisuję, zanim ja rzucę kośćmi.
- To milo:)
- Miło? - bo mi się wydawało, że normalne jest, że uśmiecham się, jak ktoś się grzecznie wita, gdy do mnie podchodzi. - To miło, że miło:)
Nic to, gramy. Ja trafiam szóstki, sztaszu1993 dużego strita. Ostro zaczyna! No to ja małego strita, a on znowu dużego strita. Po sześciu kolejkach prowadzi trzystoma punktami. W okienku dialogowym nie gadamy prawie nic - poza tym, że on zachwycił się:
- Rzadko ktos tu uzywa polskich znakow. To sie ceni.
- Ja tam nie wiem, zawsze używam - mówię na boku.
...
Gramy.
Sztaszu1993 trafia szóstki, ale ja w międzyczasie trochę podgoniłam - miałam też dużego strita i karetę - obydwie figury wysoko punktowane. On - ma piątki i tym samym uzupełnia całą kolumnę górną cyfrową, dostaje 105 punktów premii. Dobry jest!
...
Gramy.
Ale ja chwilę później trafiam generała. Generał daje punktów, że ohoho. Prawie wyrównuję.
- Gratuluję - sztaszu1993.
- A to nie przedwcześnie? - dociekam ja, lubietiktaki. Bo przecież gratuluje się wygranego meczu, a do końca rozgrywki jeszcze ze dwie trzecie rzutów.
- Generała gratuluję - sztaszu 1993.
- Aaaa, nie złapałam :) Dziękuję. - myślę sobie: całe szczęście, że mam nick "lubietiktaki", a nie np. "jestemmądra32" . "Lubietiktaki" do niczego nie zobowiązuje jednak. I dodaję po chwili: - Ale mam alibi:)
- A jakie? - sztaszu1993 prowokuje.
- Włosy blond.
- Ojojoj, az taaak?
- No, niestety.
- To lekko w życiu nie masz. - rzuca sztaszu1993 na dobicie.
...
Gramy.
Nuda.
Nic się nie dzieje.
Jak w polskim filmie.
On trójki, ja trójki. Sztaszu1993 karetę, lubietiktaki dwójki i dopełnia liczbową kolumnę, i dostaje premię. Sztaszu1993 fula, lubietiktaki drugiego generała.
- Gratuluję - sztaszu1993.
- Dziękuję:) - lubietiktaki.
Może i czasem nie połapię się natychmiast. Ale za to szybko się uczę.
Gra kończy się wynikiem: lubietiktaki 1785 - sztaszu1993 1440.
- Miło mi było. Dziękuję - lubietiktaki.
- Mi też było miło. Dziękuję - sztaszu1993 (zwracam uwagę na polskie znaki w wypowiedzi sztaszu!)
Tak to się robi z mężczyznami - po dobroci i bez marudzenia. Inne dziedziny życia damsko-męskiego u mnie leżą, ale polskie znaki wprowadzam pod strzechy, gdzie się da. Każdy ma taką misję, na jaką mu wzrost pozwala.
Wszak kiedyś mistrz mowy polskiej - profesor Bralczyk powiedział:
____________
Zdjęcie pochodzi ze strony demotywatory.pl
środa, 2 stycznia 2013
Zwolniłam Wajraka z posady obrońcy mojej rzeczywistości - dyscyplinarnie!
W sylwestra ktoś strzelał do jeleni w Puszczy Białowieskiej. Najprawdopodobniej myśliwi. Przynajmniej wszystko na to wskazuje.
Gazeta Wyborcza opublikowała artykuł:
http://wyborcza.pl/1,75248,13129245,Nielegalne_strzelanie_w_Puszczy_Bialowieskiej__Poluja_.html
Polowania w obrębie parków, co wiadomo nie od dziś, jest prawem zabronione. Nie ulega wątpliwości, więc nikt z tym nie dyskutuje. Cel publikacji jak zwykle szczytny. Z intencją dr Nurii Selvy, aby sprawę nagłośnić i zwrócić uwagę mediów, zwłaszcza gdy policja to olewa, się więc zgadzam i pod nią podpisuję. Tematy rezerwatów i przyrody chronionej od lat leżą mi na sercu. Na wszystko jest jednak miejsce i odpowiednie środki.
Są jednak tacy, którzy chcą się bawić w sędziego i ferować wyroki. Nie dość im zwrócenia oczu publiczności na problem. Żądają wydawania domniemanego sprawcy bez wyroku, natychmiastowego osądzenia i ukamienowania. To są ekologiczni i ideologiczni ekstremiści, twierdzący, że szczytny cel uświęci wszystkie środki, jakimi się posłużą.
Tak się rodzi agresja, agresja w odpowiedzi na agresję, itd. Cała spirala rozkręca się. Stąd biorą się samosądy, zbrojne odreagowanie, inwektywy, pogróżki, zastraszanie, poniżanie.
Żal we mnie narasta, gdy za kolejną taką spiralą nienawiści stoi człowiek, którego niegdyś wielce szanowałam.
Czyżby znowu Wajrak?
Ano Wajrak!
Żal tym większy, że popularność swojej osoby budował na zgoła innych podstawach. Teraz na kanwie tej jego popularności polaryzują się nastroje, ludzie wybiegają na barykady, odzywają się w nich niedobre instynkty i chęć odwetu - wszystko przy aplauzie samego zainteresowanego. Obrzydliwość! Mam nadzieję, że nie będzie z tego kiedyś jakiegoś nieszczęścia.
Osobom zainteresowanym problemem, jak się rodzi agresja, polecam fejsbukowy wątek wraz z komentarzami:
https://www.facebook.com/adam.wajrak/posts/477901125585170?comment_id=5321553¬if_t=share_reply
Aaaa.... zwolniłam dziś z posady Wajraka! Już nie chcę, aby dbał o interesy mojego środowiska.
Gazeta Wyborcza opublikowała artykuł:
http://wyborcza.pl/1,75248,13129245,Nielegalne_strzelanie_w_Puszczy_Bialowieskiej__Poluja_.html
Polowania w obrębie parków, co wiadomo nie od dziś, jest prawem zabronione. Nie ulega wątpliwości, więc nikt z tym nie dyskutuje. Cel publikacji jak zwykle szczytny. Z intencją dr Nurii Selvy, aby sprawę nagłośnić i zwrócić uwagę mediów, zwłaszcza gdy policja to olewa, się więc zgadzam i pod nią podpisuję. Tematy rezerwatów i przyrody chronionej od lat leżą mi na sercu. Na wszystko jest jednak miejsce i odpowiednie środki.
Są jednak tacy, którzy chcą się bawić w sędziego i ferować wyroki. Nie dość im zwrócenia oczu publiczności na problem. Żądają wydawania domniemanego sprawcy bez wyroku, natychmiastowego osądzenia i ukamienowania. To są ekologiczni i ideologiczni ekstremiści, twierdzący, że szczytny cel uświęci wszystkie środki, jakimi się posłużą.
Tak się rodzi agresja, agresja w odpowiedzi na agresję, itd. Cała spirala rozkręca się. Stąd biorą się samosądy, zbrojne odreagowanie, inwektywy, pogróżki, zastraszanie, poniżanie.
Żal we mnie narasta, gdy za kolejną taką spiralą nienawiści stoi człowiek, którego niegdyś wielce szanowałam.
Czyżby znowu Wajrak?
Ano Wajrak!
Żal tym większy, że popularność swojej osoby budował na zgoła innych podstawach. Teraz na kanwie tej jego popularności polaryzują się nastroje, ludzie wybiegają na barykady, odzywają się w nich niedobre instynkty i chęć odwetu - wszystko przy aplauzie samego zainteresowanego. Obrzydliwość! Mam nadzieję, że nie będzie z tego kiedyś jakiegoś nieszczęścia.
Osobom zainteresowanym problemem, jak się rodzi agresja, polecam fejsbukowy wątek wraz z komentarzami:
https://www.facebook.com/adam.wajrak/posts/477901125585170?comment_id=5321553¬if_t=share_reply
Aaaa.... zwolniłam dziś z posady Wajraka! Już nie chcę, aby dbał o interesy mojego środowiska.
wtorek, 1 stycznia 2013
Hey Joe, dokąd idziesz z tym pistoletem?
15.17
Hey Joe, dokąd idziesz z tym pistoletem w ręku...
Już kolejny Nowy Rok spędzam z uchem przy radiu. Kilkanaście godzin muzycznej uczty, w towarzystwie Barona, Niedźwiedzia i pozostałych najlepszych z najlepszych dziennikarzy trójkowych. W realu bez towarzystwa choćby jednej osoby, której mogłabym skomentować cokolwiek... Ech... Pokopane mam życie jak filmy Petera Grenawaya.
15.42
Mieszkam w wysokiej wieży otoczonej fosą...
Podczas, gdy produkuje się (za przeproszeniem) Sztywny Pal Azji, czytam wywiad z (za przeproszeniem) Leonem Wiśniewskim w NaTemat.pl
Tfu!
Nie lubię faceta. Mam podstawy. Przeczytałam dwie książki, na kanwie których wyrosły we mnie stosy uprzedzeń i literackiego zniesmaczenia - prawie jak dorodna pleśń na wilgotnym chlebie. Pleśń taka tak ładna jest, że szkoda od razu wyrzucić, lecz w końcu wyrzucam, bo zjeść się tego nie da. Tak jest i z tą rozmową.
Lubię czytać wywiady. Doceniam, gdy są świetnie skonstruowane, gdy pytający zna temat, gdy pyta interesująco, nie o rzeczy oczywiste i encyklopedyczne. Gdy sięgnie do zakamarków. Gdy krąży i kluczy.
Czytam więc wywiady dość często.
Pani Reporter zaczyna:
„Irytujący”, „pretensjonalny”, „nudny”, ale też „zachwycający” i „przenikliwy”. Opinie o pana literaturze są dwojakie, albo miesza się pana z błotem, albo wychwala pod niebiosa.
Wiśniewski na to:
Irytujący, powiada pani? To dla mnie raczej komplement niż obrzucanie błotem. Ponadto sięganie po błoto, aby mnie obrzucić, to wysiłek.
Uwierzyć w to? Zapatrzony w siebie i zakochany w swoim własnym odbiciu pisarzyna dał się już poznać z tej ciemnej strony, czyżby zmienił dyskurs? Drążę więc.
Reporterka pyta:
Zarzuty krytyki nie dotyczą zwykle tematów, jakie pan porusza, ale stylu, który uznawany jest jako grafomański.
Pisarz odpowiada:
Nie są mi znane takie opinie krytyki. Uznawany przez kogo? Przez panią? Wybaczy pani, ale nie mam absolutnie najmniejszego powodu, aby uznać panią za jakikolwiek autorytet w temacie literackiego stylu. Nie spotkałem się nigdy z negatywną opinią dotyczącą mojego stylu.
Czyli, że jednak niespodzianki nie było. Oj, szkoda...
16.05
Metallica - I can't remember anything
Czytałam gdzieś już wywiad z tym panem. Szukam. Zajmuje to chwilę, ale odnajduję: wiosenne wydanie Papermint. Przelatuję wzrokiem, aby sobie przypomnieć. I znów zabiera mi to chwilę. Na liście trójkowej mijają w tle ze dwie piosenki. Wywiad jest jednak tak mdły, jak cała ta wiśniewska pisanina. Bardziej reporterski niż emocjonalny. Ot, "co czytałeś", "kto ci polecił", "kiedy wyjechałeś", "kiedy zamierzasz wrócić" i takie tam usia-siusia. A ja lubię, gdy wywiad jednak wzbudzi emocje. Nie tyle przykładam wagę go samych odpowiedzi, co do pytań, ich kolejności, dociekliwości, wręcz reporterskiej złośliwości, do budzącego się w rozmówcach napięcia, wzajemnych sympatii lub antypatii. Dlatego ten pierwszy wywiad zapamiętam. Drugi pewnie puszczę w zapomnienie.
16.25
Nie pytaj mnie, dlaczego ciągle chcę zasypiać w niej i budzić się...
Obywatel GC
Świeczki mi dogorywają, podczas gdy myślę sobie o tych wszystkich wywiadach, które ostatnio wpadły mi w ręce. Który ciekawy i dlaczego? Który nie warty uwagi i dlaczego?
16.28
Miejsce 37 - ani po polsku, ani po angielsku. Chyba tytułu nie muszę zdradzać - powiedział Niedźwiedź.
Nie musiał... Dziewczyna o perłowych włosach.
Egyszer a Nap úgy elfáradt
Elaludt már zöld tó ölén
Za każdą piosenką tyle wspomnień, tyle obrazów.
Przypominam sobie wywiad z Edgarem Keretem. Ten to był dopiero ciekawy. Przy okazji zastanawiam się, czy do niektórych rzeczy nie nazbyt łatwo się uprzedzam. Czytam jeszcze raz.
16.41
Led Zeppelini piłują gitary. Daję głośniej. Sząszad wybaczy.
Idę tropem tych wywiadów. Drążę w pamięci. Mam! Waglewski. No, rozmowa cudo. Powinni go puszczać studentom dziennikarstwa z adnotacją: "Jak nie przeprowadzać wywiadów". Pamiętam, że gdy odkryłam to w sieci, śmiałam się przez trzy dni.
16.48
Hotel California
Chyba zaraz się rozpłaczę. Nowy Rok w pojedynkę to wcale nie jest wesoła sprawa. To chujnia z grzybnią, jak by powiedział Jacek fotograf. Brzydko by powiedział, ale co prawda to prawda.
Piszę więc sms-a do znajomych:
---> "Kawka w wąskim gronie?"
Czas biegnie.
17.05
Pink Floyd, Time
Boże, Pink Floyd? Kiedy to było? Pociąg do Bystrzycy. Pociąg do Szklarskiej. Pół życia w piętrowych wagonach. Jakieś harcerskie wyjazdy pod namiot. Jakieś ogniska. Jakieś rozmowy przy nich. Jakieś włosy w warkocze. Chleb z paprykarzem szczecińskim mogliśmy jeść ciurkiem przez tydzień. Małe się miało wtedy wymagania.
Ding dong, odzywa się wreszcie mój telefon. Sms zwrotny przyszedł:
<--- "Zapraszam"
Biorę więc wino w rękę i idę. Dalszej części listy będę słuchać w towarzystwie, w towarzystwie wspominać i wespół sączyć trunki. Do ostatniego kieliszka i do pierwszego miejsca, jeśli sił wystarczy i głowa to wytrzyma.
Wszystkiego dobrego w Nowym Roku!!!
Hey Joe, dokąd idziesz z tym pistoletem w ręku...
Już kolejny Nowy Rok spędzam z uchem przy radiu. Kilkanaście godzin muzycznej uczty, w towarzystwie Barona, Niedźwiedzia i pozostałych najlepszych z najlepszych dziennikarzy trójkowych. W realu bez towarzystwa choćby jednej osoby, której mogłabym skomentować cokolwiek... Ech... Pokopane mam życie jak filmy Petera Grenawaya.
15.42
Mieszkam w wysokiej wieży otoczonej fosą...
Podczas, gdy produkuje się (za przeproszeniem) Sztywny Pal Azji, czytam wywiad z (za przeproszeniem) Leonem Wiśniewskim w NaTemat.pl
Tfu!
Nie lubię faceta. Mam podstawy. Przeczytałam dwie książki, na kanwie których wyrosły we mnie stosy uprzedzeń i literackiego zniesmaczenia - prawie jak dorodna pleśń na wilgotnym chlebie. Pleśń taka tak ładna jest, że szkoda od razu wyrzucić, lecz w końcu wyrzucam, bo zjeść się tego nie da. Tak jest i z tą rozmową.
Lubię czytać wywiady. Doceniam, gdy są świetnie skonstruowane, gdy pytający zna temat, gdy pyta interesująco, nie o rzeczy oczywiste i encyklopedyczne. Gdy sięgnie do zakamarków. Gdy krąży i kluczy.
Czytam więc wywiady dość często.
Pani Reporter zaczyna:
„Irytujący”, „pretensjonalny”, „nudny”, ale też „zachwycający” i „przenikliwy”. Opinie o pana literaturze są dwojakie, albo miesza się pana z błotem, albo wychwala pod niebiosa.
Wiśniewski na to:
Irytujący, powiada pani? To dla mnie raczej komplement niż obrzucanie błotem. Ponadto sięganie po błoto, aby mnie obrzucić, to wysiłek.
Uwierzyć w to? Zapatrzony w siebie i zakochany w swoim własnym odbiciu pisarzyna dał się już poznać z tej ciemnej strony, czyżby zmienił dyskurs? Drążę więc.
Reporterka pyta:
Zarzuty krytyki nie dotyczą zwykle tematów, jakie pan porusza, ale stylu, który uznawany jest jako grafomański.
Pisarz odpowiada:
Nie są mi znane takie opinie krytyki. Uznawany przez kogo? Przez panią? Wybaczy pani, ale nie mam absolutnie najmniejszego powodu, aby uznać panią za jakikolwiek autorytet w temacie literackiego stylu. Nie spotkałem się nigdy z negatywną opinią dotyczącą mojego stylu.
Czyli, że jednak niespodzianki nie było. Oj, szkoda...
16.05
Metallica - I can't remember anything
Czytałam gdzieś już wywiad z tym panem. Szukam. Zajmuje to chwilę, ale odnajduję: wiosenne wydanie Papermint. Przelatuję wzrokiem, aby sobie przypomnieć. I znów zabiera mi to chwilę. Na liście trójkowej mijają w tle ze dwie piosenki. Wywiad jest jednak tak mdły, jak cała ta wiśniewska pisanina. Bardziej reporterski niż emocjonalny. Ot, "co czytałeś", "kto ci polecił", "kiedy wyjechałeś", "kiedy zamierzasz wrócić" i takie tam usia-siusia. A ja lubię, gdy wywiad jednak wzbudzi emocje. Nie tyle przykładam wagę go samych odpowiedzi, co do pytań, ich kolejności, dociekliwości, wręcz reporterskiej złośliwości, do budzącego się w rozmówcach napięcia, wzajemnych sympatii lub antypatii. Dlatego ten pierwszy wywiad zapamiętam. Drugi pewnie puszczę w zapomnienie.
16.25
Nie pytaj mnie, dlaczego ciągle chcę zasypiać w niej i budzić się...
Obywatel GC
Świeczki mi dogorywają, podczas gdy myślę sobie o tych wszystkich wywiadach, które ostatnio wpadły mi w ręce. Który ciekawy i dlaczego? Który nie warty uwagi i dlaczego?
16.28
Miejsce 37 - ani po polsku, ani po angielsku. Chyba tytułu nie muszę zdradzać - powiedział Niedźwiedź.
Nie musiał... Dziewczyna o perłowych włosach.
Egyszer a Nap úgy elfáradt
Elaludt már zöld tó ölén
Za każdą piosenką tyle wspomnień, tyle obrazów.
Przypominam sobie wywiad z Edgarem Keretem. Ten to był dopiero ciekawy. Przy okazji zastanawiam się, czy do niektórych rzeczy nie nazbyt łatwo się uprzedzam. Czytam jeszcze raz.
16.41
Led Zeppelini piłują gitary. Daję głośniej. Sząszad wybaczy.
Idę tropem tych wywiadów. Drążę w pamięci. Mam! Waglewski. No, rozmowa cudo. Powinni go puszczać studentom dziennikarstwa z adnotacją: "Jak nie przeprowadzać wywiadów". Pamiętam, że gdy odkryłam to w sieci, śmiałam się przez trzy dni.
16.48
Hotel California
Chyba zaraz się rozpłaczę. Nowy Rok w pojedynkę to wcale nie jest wesoła sprawa. To chujnia z grzybnią, jak by powiedział Jacek fotograf. Brzydko by powiedział, ale co prawda to prawda.
Piszę więc sms-a do znajomych:
---> "Kawka w wąskim gronie?"
Czas biegnie.
17.05
Pink Floyd, Time
Boże, Pink Floyd? Kiedy to było? Pociąg do Bystrzycy. Pociąg do Szklarskiej. Pół życia w piętrowych wagonach. Jakieś harcerskie wyjazdy pod namiot. Jakieś ogniska. Jakieś rozmowy przy nich. Jakieś włosy w warkocze. Chleb z paprykarzem szczecińskim mogliśmy jeść ciurkiem przez tydzień. Małe się miało wtedy wymagania.
Ding dong, odzywa się wreszcie mój telefon. Sms zwrotny przyszedł:
<--- "Zapraszam"
Biorę więc wino w rękę i idę. Dalszej części listy będę słuchać w towarzystwie, w towarzystwie wspominać i wespół sączyć trunki. Do ostatniego kieliszka i do pierwszego miejsca, jeśli sił wystarczy i głowa to wytrzyma.
Wszystkiego dobrego w Nowym Roku!!!
Subskrybuj:
Posty (Atom)



