środa, 12 grudnia 2012

Numerologia w punkt!





Beata;
urodzona XX.YY.ZZZZ r.
Według daty urodzenia - numerologiczna  11 (słownie: jedenastka).

11 w życiu
Wieczna optymistka z milionami planów na wieczność. Lubi marzyć - zawsze rzetelnie określa prawdopodobieństwo spełnienia się marzenia, ale wyniku nie bierze sobie do serca i spełnia marzenia, jak leci.  Ma duży dar do przekonywania ŚRODOWISKA do swoich pomysłów. ŚRODOWISKO jest gotowe podejmować się z nią szaleńczych wypraw, świętować irracjonalne juble i robić różne inne rzeczy, przy których pozostała część ŚRODOWISKA, zdiagnozowana przez TNS Obop jako STATYSTYCZNA WIĘKSZOŚĆ,  puka się w głowę.
Jest wielozadaniowa i interdyscyplinarna. Ubolewa jednak, że jej wielozadaniowość z reguły obraca się przeciwko niej, bo pozwala jej spieprzyć wiele rzeczy na raz. W drugą stronę zaś prawie nigdy nie działa.
Ma słabość do liczb.  Przed snem liczy barany.  Rachuje również kroki od domu do placówki oświatowej Oliśki oraz od placówki do domu. Jeśli w obu sumach  nie uzyska konsensusu, powtarza procedurę do momentu, aż uzyska znak równości pomiędzy obydwoma wynikami. W związku z tym często przed południem nie można zastać jej w domu, nie wyrabia się z gotowaniem obiadu. Dlatego też zwykle gotuje obiad dopiero wieczorem, tak aby był gotowy na jutro. (Jedenastka błogosławi więc fakt, że Oliśka wraca z placówki do domu samodzielnie, bo w przeciwnym razie jedenastka spacerowałaby trasą z punktu A do punktu B do wieczora.)
W ogóle słowo "jutro" robi u jedenastki zawrotną karierę. Z tego też względu okazuje się, że jest często niekompatybilna z otoczeniem.

11 w obyciu

Nie jest dyplomatką. Krytyczne uwagi wywala prosto w twarz, czym przysparza sobie kłopotów. Nie szczędzi jednak również pochwał, jeśli uważa je za uzasadnione. Te sypie jak z rękawa, gdy już dojdzie do wniosku, że przegięła z krytyką i niechybnie będzie to miało konsekwencje.
Ma "ciężki" humor dwukierunkowy: często musi się tłumaczyć z opowiadanych dowcipów. Opowiadane dowcipy trzeba jej z kolei również objaśniać.
W chwilach nerwowego uniesienia nadużywa słów na "k" i na "p" w najprzeróżniejszych permutacjach. Dlatego też często musi przepraszać językowych purytan lub używać tych samych słów w sanskrycie, przez co mylnie uważana jest za poliglotkę.
Życie z 11-tką nie należy do najłatwiejszych (jak mawiał klasyk: "to nie jest bułka z masłem"), za to nie można się z nią nudzić. Zawsze jest się o co pokłócić. W obronie własnych idei walczy jak lew. Chyba, że jej się nie chce - wtedy przez moment walczy jak lew, a potem już jej się nie chce.
W obronie obcych idei - wstawia odpowiedni link na FB, albo wysyła sms-a o treści "Pomoc"*


11 za kółkiem
Fatalny z niej kierowca. Zna raptem cztery znaki drogowe, z czego dwa z nich interpretuje  odwrotnie do intencji prawodawcy.
Podczas prowadzenia samochodu jest nad wyraz kulturalna - wręcz nadużywa zwrotów: "Ups!", "Sorry!",  i  "Nie chciałam!", lub też ich złożonej kombinacji - w zależności od stopnia skomplikowania zdarzenia drogowego i stopnia  niezrozumienia ze strony innych uczestników ruchu.
Rozróżnia dwa kierunki jazdy: "w lewo" i "w to drugie lewo". Często gubi orientację w przestrzeni, za to sprawdza się na siedzeniu pasażera w roli pilota-czytacza mapy.
Nie zna się na budowie samochodu. Do dziś nie wie, czym się różni silnik benzynowy od diesla. Ma jednak powód do dumy - potrafi korzystać z tylnego lusterka podczas jazdy,  nie używając jednocześnie szminki, bo przecież każdy wie, że szminkować jest się wygodniej z użyciem lusterka bocznego.
Odkryła i opatentowała dziwny związek przyczynowo-skutkowy: telefoniczne połączenie przychodzące skutkuje wizytą w zakładzie wulkanizacyjnym.
Wykazuje wysokie zdolności dyplomatyczne w kontaktach z siłami porządkowymi naszego kraju oraz pracownikami strefy płatnego parkowania.
Jest jedyną jedenastką świata, która zmienia żarówki w warsztacie samochodowym.

Wykształcenie i doświadczenie zawodowe jedenastki
Jedenastka nierzadko wykazuje cechy umysłu ścisłego, choć cechy te stosuje jedynie w teorii. W praktyce zaś żyje w przekonaniu, że rowerową przednią przerzutkę ma w przednim kole, a serwisowanie sprzętu da się załatwić trzepotaniem rzęsami.
11 to również mistrzyni domowych udogodnień. Matematyczna smykałka pomaga jej obliczyć łączną  grubość książek niezbędnych do zapewnienia sobie wygodnego snu.
Gdyby chciała, mogłaby również opatentować kilka racjonalizatorskich rozwiązań użytecznych dla gospodarstwa domowego. Osiągnęła wysoki stopień wtajemniczenia w mocowaniu węża pralki za pomocą butelki PET wypełnionej wodą.  Potrafi również wkręcać i wykręcać śruby pilniczkiem do paznokci. Wykazuje się zdolnością nazywania większości warsztatowych narzędzi, nie odczuwając konieczności poznania zasady ich działania oraz celowości ich użycia.
Odkryła złoty środek pozwalający jej na naprawę i regulację wszelkich urządzeń elektronicznych i elektrycznych. Ten środek zawiera się w czterech magicznych słowach: "Wróć do ustawień fabrycznych".

11 chętnie uczy się języków obcych - zna ich kilka:
polski (programisty)
niemiecki (w stopniu komunikatywnym - bo ktoś jej kiedyś wmówił, że język wroga trzeba znać najlepiej)
rosyjski (w stopniu komunikatywno-zapomnianym - zapominanie w procesie)
francuski (dwa zdania, z czego to drugie brzmi:  "Je suis Beata." - wym. "że słi Beata")
angielski (znajomość fonetyczna zwłaszcza takich zwrotów jak  "aj lowju bejbe" i "mawafaka"; niezwykłą karierę robi też u niej zwrot "aj dont anderstend"), ponadto zna ze słyszenia kilka tekstów piosenek, nie odczuwa jednak potrzeby ich tłumaczenia; zakłada bowiem, że w nich wszystkich śpiewa się tak czy siak o nieszczęśliwej miłości. Kiedyś odniesie sukces wydając słownik wyrażeń z "Faq" (fuck)
pozostałe języki (sumiennie uczy się przekleństw - ze słyszenia - aby nie uśmiechać się niepotrzebnie, gdy jakiś obcokrajowiec zwerbalizuje jedno z nich,  licząc na naiwność i ignorancję interlokutorki).

11 w kuchni
Ma skłonność do gastronomii czwartej kategorii. Stanowczo obstaje przy tym, że nie potrafi gotować, a najlepiej ze wszystkiego udaje się jej przyrządzić zupkę chińską. Gdy już ktoś pochwali jej kuchenne zmagania, nie potrafi przyjąć komplementu i się z niego beznadziejnie tłumaczy.  Jednak jeśli ktoś okaże się na tyle uparty, że się przy komplemencie będzie upierał, może być pewny, że pochwalone danie będzie jadł przez najbliższy tydzień ciurkiem.
11 lubi i potrafi za to piec. Chociaż jednak piekła swoje ciasta dziesiątki razy, nigdy nie pamięta przepisów. Bez magicznego zielonego zeszytu z recepturami czuje się jak rozbitek bez mapy na wielkim czarnym oceanie.

Szafa Jedenastki
11 przeważnie ubiera się niestosownie - albo do wieku, albo do okazji. Lubi rzeczy w kropki i kwiatki, choć to w jej wieku już nie przystoi, natomiast gardzi stonowanym kolorem i deseniem.  W biżuterii**  nie jest trudno jej dogodzić - wystarczy kilka ścinków, papierków, kawałek korka lub plastiku i sznurek, aby  jedenastka  poczuła się w tym względzie zadbana.
Buty zwykle dzieli na dwie kategorie: paradne i użytkowe. Paradne cechują się tym, że ładnie wyglądają, ale nie bardzo da się je nosić. Zakładane są zwykle, aby pokonać drogę do samochodu i z samochodu na miejsce docelowe (byle nie było to daleko). W drodze powrotnej ich pragmatyczność bywa podważana,  trzeba ją więc wówczas pokonywać boso. Niektóre z butów, niczym europoseł  Ryszard Czernecki, wykazują tendencję do zmiany grupy przynależności - przykładem na to mogą być buty narciarskie, które do niedawna były użytkowe, teraz zaś z różnych względów są jedynie paradne.

Podsumowanie charakterystyki numerologicznej 11:
Wszystkie powyższe cechy mogą (choć nie muszą) zaistnieć w odniesieniu do rzeczonej 11.
W 70% przypadków zdarza się wręcz, że jest zupełnie inaczej. A w pozostałych 70% - odwrotnie! Tak mówią statystyki TNS Obop.
________________

* Ostatnio zalinkowany na FB apel w słusznej obcej sprawie:


Jak już obejrzysz, to wesprzyj groszem.
Tak na marginesie: idę o zakład, że obok "Rejsu", "Seksmisji" i "Kingsajzu" będzie to ulubione źródło cytatów mojego narodu na najbliższe okresy obrachunkowe. Mnie przypadły do gustu:
"Przekaz powinien być prosty jak aparycja przeciętnego chama ze Śląska."
oraz
"Mordę może mam nie w tamburyn, ale mam zasady."


** O biżu było już tutaj.











Ktokolwiek widział, ktokolwiek wie...


Pan Jerzy z zapytaniem:

- Mogę kupić tylko jednego anioła z tej aukcji?
- Oczywiście. Zaraz wystawię osobną. Właśnie dziś robią się anioły, więc będzie okazja.
- No to ja jednak poproszę  obydwa.
- Cieszę się.
- A wyśle Pani ekspresem?
- Jasne. A zarezerwuje Pan jakieś vipowskie miejsca dla nich w swoim domu?
- Jasne. A zaszyje w nich Pani dobrą energię?
- Jasne, proszę Pana. Żadna łaska z mojej strony. To leży w zakresie moich obowiązków. Ale dołożę dodatkowo parę pakietów gratis, by było czym obdzielać  rodzinę...

I tak oto jakaś rodzina gdzieś w świecie będzie miała nowe anioły stróże. A gdzie się podziewa mój prywatny, nikt nie wie. Po tym, jak zwolniłam go dyscyplinarnie po moim drugim rowerowym wypadku, słuch o nim zaginął. Obraził się chyba NA AMEN!












___________
W sesji udział wzięły:

1) dwa szare anioły lniano-bawełniane,
2) biografia Marqueza - do przeczytania w styczniu,
3) żółty chwaścik od babinki z ul. Łukowej,
4) żółta nić podwodna,
5) paznokcie w stópki - ktoś to w ogóle zauważył, jakie ładne mam?  No!






poniedziałek, 10 grudnia 2012

Świat w lukrze


Dziś się Wajrak słusznie oburzył, wykrzykując na FB:

Dziś z telewizora dowiedziałem się, ze kilkanaście centymetrów śniegu w grudniu to "atak zimy", a minus 7 to "siarczyste mrozy". 

Ta histeria również mnie wyprowadza z równowagi. Lubię zimę. Mam nawet swoją własną osobistą listę przebojów z nią związaną. 

W zimie ulubiłam więc sobie szczególnie:
- śnieg - jak skrzypi pod butami, gdy można w nim robić orły i gdy osiadają na włosach pojedyncze gwiazdki, 
- szron - zwłaszcza ten na rzeczach pozostawionych w ogrodach przez zapomnienie oraz ten na pajęczynach, 
- wkładać zwinięte w pięści dłonie pod czyjeś ramię,
- tupać głośno w korytarzu, aby z butów opadł śnieg,
- łapać śniegowe gwiazdki na język,
- picie gorącej herbaty z termosu na górskiej wycieczce lub na nartach,
- słońce odbijające się z białej pokrywie.
- zarumienione poliki dzieciaków, 
- obłoki pary przy mówieniu,
- ciepłe wełniane szaliki i rękawice w norweski wzór, olbrzymie swetrzyska i grube skarpety dziergane w warkocze, 
- futrzane ocieplacze na uszy na głowach młodych dziewczyn,
- pisanie listów do Mikołaja z dzieciaczkami, pomimo tego, że już dawno w niego nie wierzą,
- świąteczne jarmarki z tym całym badziewiem z cukru i piernika, grilowanym oscypkiem i lukrowanym jabłkiem, 
- zapach grzańca z glinianego kubasa,
- gorące mleko z miodem, na które mam smak tylko w zimie,
- zimową herbatę z pomarańczową skórką, goździkami i cynamonem w restauracji Al Capone,
- choinkowe światełka na balustradach balkonów, 
- wszędobylskie dżingle bels,
- lepienie i malowanie domowych pierniczków,
- szelest celofanu i odświętnego papieru pod choinką, 
- trójkowe licytacje, przy których zaśmiewam się do rozpuku, 
- coroczną edycję "Karpia" - Przyjaciele Karpia baaaardzo lubią śpiewać, choć nie potrafią, czym rozbrajają mnie kompletnie.  Przy każdym premierowym  występie na antenie puszcza mi się łezka ze wzruszenia.


 


Tak więc wbrew pogodowym utyskiwaczom, niech się srebrzy. 







niedziela, 9 grudnia 2012

Mała rzecz

Grudzień jest dla mnie od lat miesiącem intensywnego nieczytania. W dodatku nieczytania, które przybiera rozmiary wręcz patologiczne. Aż zaczynam się poważnie martwić o siebie i rozpatruję podjęcie jakiejś terapii.

A póki co, wiję wianki..

To zestawienie kolorów chodzi za mną czasem. Wiem, że Ameryki tu nie odkrywam. Dla mnie jednak to pewna nowość i wybicie się na niepodległość. Bo zabiłam sobie dawno temu głowę pewnymi ograniczeniami odnośnie swobody łączenia niektórych barw. Powoli i nie bez trudu udaje mi się to w sobie łamać. A praca z młodzieżą  nastraja mnie do tego wyjątkowo pozytywnie i dodaje odwagi  wykonać ten skok na główkę w ciemną wodę.









sobota, 8 grudnia 2012

Tworzymy tematy, burzymy schematy

Do kościoła nie chodzę. Świętości nie bardzo poważam. Nawet jeśli się czasem modlę, to mam wrażenie, że to może nie do tego boga, co trzeba i niezgodnie z modlitewnym standardem.
Skoro więc raczej nie trafię do nieba tą drogą, co statystyczny Polak - katolik, postanowiłam się tam dostać po protekcji.

Zacieśniłam kontakty z panią pastorową kościoła ewangelickiego. Instytucja, za którą żona pastora stoi, aktywnie uczestniczy w życiu mojego miasta. Zaangażowałam się więc do pracy w kościele i ja. To znaczy nie pełnię roli ministranta, nie ubieram ołtarzy, nie chodzę z tacą, nie śpiewam w chórze, ani nic w tym guście.

Kościół przed laty został objęty kuratelą UNESCO. Wiadomo - zabytek niebywałej klasy o architekturze  zapierającej dech. Ale ten obiekt to nie tylko życie religijne i sztuka. To również  integracja, inspiracja i kultura.  W dodatku miejsce to ma szczęście do dobrego gospodarza.

W ubiegłym miesiącu nakładem olbrzymich pokładów energii, pomysłów i pieniędzy ludzi tak wielu, że aż trudno policzyć, otwarto tu Centrum Promocji i Partnerstwa UNESCO. Owo centrum ma być miejscem spotkań ludzi, którzy wyrażają ochotę znaleźć z innymi jakiś wspólny mianownik. Organizowane więc będą tu kursy, spotkania, pokazy filmowe, wykłady, wystawy i warsztaty twórcze.

Centrum gromadzi i łączy osoby bez względu na wiek, płeć, przekonania religijne i upodobania kulturowe.

Pierwszy z projektów mam przyjemność prowadzić ja (między innymi, bo moje zajęcia są częścią większego projektu). Znaczy, że występuję w roli belfra. Wprawdzie byłam w tym kierunku kształcona - wszak odpowiednią szkołę dla panien i guwernantek dane mi było ukończyć na piątkach - jednak trema jest spora.

Pierwsze zajęcia poszły mi dość gładko. Do pracy udało się zaangażować osiemnaście osób w wieku od 16 do 75 lat. 17 kobiet i jeden Leszek, który zapewnił nam parytet. Różnice pokoleniowe były ledwie odczuwalne, co z resztą było celem całego kursu: zburzyć mury i ograniczenia, zwalczyć stereotypy, wzajemnie się zainspirować i uczyć się od siebie wzajemnie.

Tak więc burzę, zwalczam  i uczę (również się)  - od dziś aż do kwietnia następnego roku. Cieszę się jak dziecko, bo mam pod skrzydłami grupę świetnych, roześmianych ludzi z tysiącem pomysłów na całą wieczność.

No!
To o czym ja mówiłam ostatnio?
Że czasu nie mam na nic kompletnie?
Oj tam!



piątek, 7 grudnia 2012

No i cóż, że nie ze Szwecji?

Słucham właśnie "Strefy rokendrola wolnej od angola", a tu Doktor Wilczur przypomina stare dobre Korpiklaani. Uuuuch, jak ja ich luuuubię. Muzyka ryje czachę - jak mawia Oliśka. No,  rzeczywiście ryje...




Jest zdrowo po północy, a ja zastanawiam się, czy gdybym Oliśkę zaczęła uczyć fińskiego, nie odniosłabym większych sukcesów, niż z nauką rodzimej mowy. Bo na  tym polu mamy coś ostatnio same porażki. 

Na warsztat wzięłyśmy  chwilowo przypadki. Znaczy, że deklinację rzeczownika.  Pamiętacie: mianownik, dopełniacz itd.
Ortografię - myślałam przez moment -  mamy z głowy. Kryzys zażegnany. Ćwiczyłyśmy ostatnimi dniami dość dużo w tym temacie. I cały czas nie mogę wyjść z podziwu, jak mała jest w swoich przyzwyczajeniach językowych zawzięta i nieprzejednana. Popełnia wciąż te same błędy, a ja załamuję ręce. Nie pomaga przepisywanie tych samych słów dziesiątki razy. W tłumaczeniu na rozum też kładzie mnie na łopatki.

Wymyślam więc ćwiczenia wspomagające - okołojęzykowe, graficzne, gimnastyczne, skojarzeniowe - wszystko, aby tylko utrwalić malutkiej właściwe zasady pisowni. Tłumaczę na przykład:
- Słowo "korzystać" piszemy przez "rz", bo korzystać chcemy zazwyczaj DUŻO. Więc i słowo musi być DŁUŻSZE. Dlatego przez "rz". Czyli jest WIĘCEJ liter. Paaaniiimaaajeeeeesz?"
- "No wiem. Zapamiętam! Przez "rz" - odpowiada.

No i to mnie jako tako uspokaja. Czuję się dumna, bo odnoszę edukacyjny sukces. Niewielki, ale jednak.
I tak krok po kroczku, posuwamy się w jakimś tam kierunku.

Ale, ale!!! "Nie chwal dnia przed zachodem słońca... i kobiety przed śmiercią." - tak mawiał onegdaj mój instruktor jazdy. Wraca Oliśka ze szkoły, więc czuję się w obowiązku zapytać, jak jej poszło dyktando.

- Źle - pada odpowiedź. - Bo ty mnie źle nauczyłaś!!!
- Jak to źle??!! Przecież dobrze cię uczyłam.
- Napisałam "durzo" przez "rz", bo tak mówiłaś. Bo chcemy DURZO, więc słowo musi być DŁUŻSZE. Tak mówiłaś, czy nie?! A to jest źle, jak się okazuje.

Moje metody mogę więc sobie w buty wsadzić.

- Głupie dyktando - skarży się Oliśka.
- Tak, wiem - potwierdzam.  I wykorzystuję okazję: - Mianownik: kto? co? - głupie dyktando. Dopełniacz: kogo?  czego? - głupiego dyktanda. Celownik?
- Komu? czemu? - głupiemu dyktandu.
- Biernik?
- Kogo? co? - głupie dyktando.
- Narzędnik?
- Z kim? z czym? - z głupim dyktandem.

I tak dalej. W deklinacji jesteśmy niezłe. Dobre i to! Przypadki zaliczyłyśmy ostatnio na 5-, co natychmiast opiłyśmy dużą butlą niezdrowej pepsi - przy takiej okazji można sobie pofolgować, zwłaszcza,   że piątka z polskiego u Oliśki to zjawisko niezwykle rzadko występujące w przyrodzie. 

____________

P.s. Obiecałam jej, że jeśli dostanie piątkę z  najbliższego dyktanda, poprawimy wszystkie graficiarskie bazgroły z treścią "HWDP", które znajdują się na okolicznych budynkach, na prawidłowe, ponieważ te powszechnie spotykane zawierają błąd ortograficzny. No cóż, w takiej mieszkamy okolicy.  Na rozpanoszenie się tego błędu wskazała sama zainteresowana, czym wprawiła nas wszystkich w osłupienie, skoro na co dzień  nie radzi sobie z wyrazami "dużo" albo "góra".
Odetchnęłam więc dziś z ulgą, że ulicznego wandalizmu uprawiać chwilowo nie muszę. Opatrzność jednak czuwa:)

czwartek, 6 grudnia 2012

Dzień świstaka

Jacek pyta:
- Idziesz na koncert VooVoo?
- Nie idę.
- Gardzisz kulturą masową?
- W grudniu  wszystkim gardzę. Tak się czuję przywiązana do swoich zajęć, że wszystko inne olewam.
- I na dwie godziny się nie wyrwiesz?
- Dwie godziny to ja mam zwykle wolne pomiędzy drugą a czwartą w nocy, więc chyba jednak nie za zbytnio.

Bo ja zawsze w grudniu mam tak, jak ten gość z "Co mi zrobisz, jak mnie złapiesz"



Wstaję rano o 6,50. Jak Oliśka ma ma na 9,50 do szkoły, to budzę się o 7,30. Potem szybka kanapka. Kawę wypijam robiąc jednocześnie makijaż. Na jego wykonanie mam zwykle 3 minuty, więc na jakość tego malunku spuśćmy może kurtynę milczenia. Wychodząc z łazienki kończę kanapkę, jednocześnie zakładając buty. Jedną ręką myję zęby, a drugą już sięgam po płaszcz.
Po drodze kontroluję jeszcze krzycząc do malutkiej przez wszystkie pokoje z pianą w ustach: "Gotowa jesztesz? Bo zarasz muszymy wychodzycz!" 
Mówi, że jest gotowa. Oddycham z ulgą, bo dziś nie robimy śniadania na wynos. Dziś mała chce bułkę z cukierni. Uff!

Po schodach zlatujemy  co dwa stopnie. Do szkoły mamy 1600 metrów - zmierzyłam latem licznikiem rowerowym. Zawarłyśmy niepisaną umowę, że do przejazdu kolejowego tzn. przez 60% drogi powtarzamy ortografię, przez pozostałe 40% angielskie słówka z wczorajszej lekcji.  Znaczy to, że z polskim mamy bardziej pod górkę i większe zaległości. Po drodze zamyka nam się szlaban przed nosem. Nie codziennie, ale dość często.  To daje nam szansę na powtórkę dodatkowych paru reguł i wyjątków. Przy okazji znów niepisana umowa: jak pociąg będzie jechał z lewej do prawej, to będziemy miały szczęście. Jak odwrotnie - to się nie liczy. Zwykle mamy jednak szczęście.

Żegnamy się trzydzieści metrów przed szkołą, bo całusy od mamy przy kumplach to obciach. I że mama nosi za córkę torbę - też obciach. A że ja targam wściekleróżowy tornister  z MonsterHigh na własnych plecach to nie obciach??? Przecież mi to nie pasuje do żadnego płaszcza!  Ale niech tam...

Wracając załatwiam kilka telefonów i zakupy obiadowe na kolejny dzień - te na obiad bieżący zrobiłam już wczoraj. W ogóle obiad bieżący też mam z wczoraj.

Szybko robię zlecenie, które poprzedniego dnia o drugiej w nocy zafakturowałam. Obiecałam, że paczka wyjdzie przed piętnastą, więc się spinam. Wstążki do wieszaków szyję robiąc drugą kawę, a etykiety drukuję po drodze do toalety. Wydruki zajmują 2 minuty, więc jak wracam, mam to gotowe. Wszelkie nieprzewidziane zdarzenia są mi nie na rękę. Nawet wizyta listonosza i dzwonek do drzwi - bo sząszad zapomniał kluczy od głównego wejścia, więc prosi, bo go wpuścić. Wraz z każdym takim incydentem uciekają bezcenne minuty.

Przed piętnastą  ja wracam z poczty, a  Oliśka ze szkoły. Zjadamy obiad ugotowany wczoraj. A ja rozpoczynam drugie zlecenie, które zafakturuję o drugiej w nocy, bo wszystko musi być wysłane jutro rano.
Pracuję nawet pomagając malutkiej przy lekcjach. Warsztat przenoszę na ten czas do dużego stołu, fundując sobie tym samym bałagan w całym domu.

Wieczorem zmywam makijaż i przygotowuję obiad na jutro. Gdy zupa dochodzi na gazie, zdążę zamieść główne ciągi komunikacyjne w mieszkaniu. Co się dzieje poza nimi - udaję, że nie widzę.

Do wanny idę razem z Oliśką (ona nie wstydzi się JESZCZE, a ja JUŻ nie). Udaje się nam więc przy okazji  - siedząc w wannie - załatwić codzienną porcję głośnego czytania (co najmniej 15 minut, zgodnie z zaleceniem specjalistów i wymogami nowoczesnego systemu edukacji). Mała opuszcza łazienkę. Myję zęby i z pianą w ustach znowu wołam przez komnaty: "Przygotuj wszyszko na jutro i szpakuj ksząszki. Ja żarasz przyjdę".

Potem się jeszcze chwilę przytulamy. Opowiadamy jakieś dyrdymały  i składamy/wysłuchujemy obietnice bez pokrycia. Głównie te dotyczące bieżącej sprzeczki na tematy błahe. Zwłaszcza takie: "Obiecuję Ci  mamo, że będę jutro grzeczna i nie będę się więcej kłócić." Obydwie nie bierzemy sobie tego do serca zbyt poważnie. Ona z racji kłótliwej natury, ja z asekuranctwa i zmęczenia.  Pewnie nie wyjdzie nam to na dobre. Postanawiam więc sobie, że do spraw wychowania latorośli wrócę od stycznia.

Gdy mała zasypia,  ja kończę pakować paczki. Grzęznę w listach przewozowych i książce pocztowej. Później jeszcze kilka maili do klientów. No i jeszcze parę faktur. Pracę więc kończę grubo po północy. Na minutę wchodzę na FB i szybko zmykam, aby nikt ze znajomych nie zdążył mnie o nic zagadnąć  Na chwilę dłużej wstępuję na dwa-trzy ulubione blogi. Po chwili łapię się na tym, że po raz n-ty czytam  to samo zdanie i nie rozumiem sensu.  Trzeźwieję na chwilę, bo przyłapuję się na myśleniu, że pewnie i w tym roku świąteczne porządki będę robić po świętach. Muszę jeszcze tylko wykombinować czas na zrobienie pierniczków - Oliśka już pyta i przebiera nogami. Trudno, jakieś zlecenie trzeba będzie opóźnić. Byle by jeszcze nie jutro...

Odkładam komputer i zasypiam. I tak aż do końca sezonu... czyli do wigilii.



















niedziela, 2 grudnia 2012

Chyba już czas...




Kochany Święty Mikołaju!

Nie byłam w tym roku ani grzeczna, ani pilna. Zaniedbałam mnóstwo spraw i obowiązków. Postanawiam jednak się poprawić: nie będę więcej wiercić się przy stole,  postaram się śledzić bieżące wiadomości lokalne, nie denerwować mojego viceprezydenta oraz  nosić ciepłe majty, jak będzie mróz.

W zamian za to nie proszę Cię o żadne prezenty rzeczowe, bo ja wiem, że rzeczy w życiu nie są ważne. Proszę Cię natomiast o to:

1) abyś dał mi cierpliwość do  ortografii mojej Oliśki, zwłaszcza, gdy mnie przekonuje, że "mamósia" pisze się przez "ó", bo się wymienia na "mamo" (opcjonalnie: daj mi taką siłę przebicia, abym mogła przekonać Radę Języka Polskiego, by raczyła stać się bardziej elastyczna w tym względzie i zmieniła większość zasad obecnie obowiązujących);

2) abyś sprawił w całej swojej dobroci, by skręty na nartach wychodziły mi tam, gdzie zaplanuję, a nie tam, gdzie mi się uda przypadkiem oraz bym potrafiła zatrzymać się na stoku tam, gdzie zechcę, a nie tam, gdzie znajdę człowieka, na którym mogę miękko wylądować;

3) abyś otworzył mi głowę i pozwolił zrozumieć zasadę działania programatora mojego pieca, żebym  nie wychodziła wiecznie na blondynkę, wołając Jacka, aby po raz setny  zrobił z tym porządek (opcjonalnie, abyś dał Jackowi więcej dla mnie cierpliwości, by zechciał po raz setny mi ten piec wyregulować);

4) abyś uchronił mnie przed kolejnymi rowerowymi wypadkami i abyś wysłał mój zdrowy rozsądek na orbitę, gdy mi pomysł na nową szaleńczą trasę znów do głowy przyjdzie;

5) abyś dał mi więcej czasu, bym mogła przeczytać te wszystkie książki, które nabyłam w ciągu tego roku,  w tym  chociaż ze dwie niedziele, w które nie będę musiała pracować;

6) aby dowiedział się o mnie Irving i przesłał mi jedną ze swoich książek ze swoim autografem;

7) aby dowiedział się o mnie Coehlo, bo może powinnam mu powiedzieć, aby przestał robić, co robi dotychczas i obudził w sobie inne powołanie;

8) abym wygrała kumulację w totka, ale najlepiej, żebym ten ewentualny kupon znalazła, bo sama to nie skreślę i nie wyślę,

9) abym wreszcie ugotowała coś, z czego będę naprawdę dumna. Prawie tak dumna, jak z pieczenia drożdżowych rogalików;

10) abym choć raz w życiu miała większy porządek w mieszkaniu niż moja siostra - aby pod parapetami było czysto, jak wpadnie z wizytą znienacka, czym zaskoczyłabym pewnie z pół świata;

11) abym zrozumiała znak B-31 z kodeksu drogowego i przestała jeździć na czuja nad zalew;

12) abym napisała kiedyś taki wpis w kategorii "Myślę", którym nie napytam sobie biedy;

13) aby moje mieszkanie odczuło męską rękę - abym nie musiała podpierać łóżka książkami (cztery tomy Diany Gabaldon  w twardych okładkach oraz  "Cień wiatru" Zafona) i aby drzwi do sypialni odzyskały klamkę,

14) abym stała się szczęśliwą cioteczką ślicznej bratanicy i aby przy tej okazji nie rozbudził się we mnie instynkt macierzyński, bo mnie nie stać na pieluchy i chcę się wreszcie porządnie wyspać,

15) aby mój sąsiad (sząszad) znalazł sobie jakąś porządną dziewuchę, a nie taka flądrę, jak ta ostatnia;

16) abym przestała bać się pająków, chociażby tych na zdjęciach u  Vitoosa;

17) abym zrozumiała męską logikę, bo jak na razie - to ni w ząb!


Tyle mi przynieś w tym roku, kochany Mikołaju, jeśli łaska. 


Grzeczniutka od teraz i w podkolanówkach
Pippi Langstrumpf

sobota, 1 grudnia 2012

Oszaleli anieli

Machina ruszyła.
A przecież miesiąc oczekiwania na święta to zbyt dużo jak na naszą cierpliwość.
Młodzian słusznie dziś stwierdził, że koniec świata będzie wcześniej. Może by więc tak, zamiast tych bombek, dzwoneczków i  aniołków, uczcić  jakoś tę niechybną apokalipsę. 

Tylko z grzańca zrezygnować na rzecz nowej świeckiej tradycji byłoby nam żal...











piątek, 30 listopada 2012

Dla Oliwii

Zamówienie ekspresowe. Z nostalgicznym nadrukiem. Z romantycznym detalem. Z nutą lawendy. Jak to zwykle u mnie...